Ι.Μ.Ε.Θ.Α.
Ινστιτούτο Μελέτης και Εκπαίδευσης στη Θρόμβωση και την Αντιθρομβωτική αγωγή
Newsletter Φεβρουάριος 2014
Με ιδιαίτερη χαρά σας καλωσορίζουμε στο πρώτο newsletter του Ι.Μ.Ε.Θ.Α.. Το newsletter θα είναι διμηνιαίο και θα περιέχει σύντομη ανάλυση των κυριότερων πρόσφατων άρθρων καθώς και οποιαδήποτε νεότερα δεδομένα προκύπτουν στον επιστημονικό χώρο της θρόμβωσης και της αντιθρομβωτικής αγωγής.

Α. Τσελέπης, Πρόεδρος του Ι.Μ.Ε.Θ.Α.
Επισκεφθείτε το νέο δικτυακό τόπο μας www.imetha.gr.
Προσεχείς επιστημονικές εκδηλώσεις του Ι.Μ.Ε.Θ.Α.
ALPIC 2014
Advanced Learning on Platelets & Thrombosis International Course.
Dates: March, 7-9, 2014
Venue: Grand Forest, Metsovo
Website: www.alpic2014.gr
2o ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ Ι.Μ.Ε.Θ.Α.
για την θρόμβωση και την αντιθρομβωτική αγωγή.
 
Ημερομηνίες: 11–12 Απριλίου 2014
Τόπος: Divani Caravel, Αθήνα
Website: www.imetha.gr
Νέα από τον FDA
Ο FDA απέρριψε ομόφωνα τη χρήση της ριβαροξαμπάνης σε ασθενείς με οξύ στεφανιαίο σύνδρομο για τη δευτερογενή πρόληψη εμφράγματος, εγκεφαλικού επεισοδίου και θανάτου. Επίσης, δεν ενέκρινε τη χρήση του φαρμάκου στον ίδιο πληθυσμό για τη μείωση της θρόμβωσης του stent.
Η συμβουλευτική επιτροπή του FDA συνιστά την έγκριση του αντιαιμοπεταλιακού φαρμάκου βοραπαξάρη (ανταγωνιστής των υποδοχέων PAR-1) ως συμπληρωματική θεραπεία για τη μείωση των αθηροθρομβωτικών επεισοδίων σε ασθενείς με ιστορικό εμφράγματος του μυοκαρδίου. Το φάρμακο αντενδείκνυται σε άτομα με ιστορικό αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου ή παροδικού ισχαιμικού επεισοδίου, λόγω του αυξημένου κινδύνου αιμορραγίας στους ασθενείς αυτούς.
Η αρμόδια συμβουλευτική επιτροπή του FDA καταψήφισε τη χρήση αντιαιμοπεταλιακού καγκρελόρη (ενδοφλέβιος ανταγωνιστής των υποδοχέων του ADP) για την πρόληψη θρομβωτικών επεισοδίων σε ασθενείς που υποβάλλονται σε PCI, καθώς και σε ασθενείς των οποίων η υπάρχουσα αντιαιμοπεταλιακή θεραπεία διακόπτεται λόγω χειρουργικής επέμβασης.
Επίκαιρα άρθρα
Επιμέλεια: Δρ. Καλλιρρόη Καλαντζή  
Η δράση της απιξαμπάνης δεν επηρεάζεται από το προηγούμενο ιστορικό στεφανιαίας νόσου: Στοιχεία από τη μελέτη ARISTOTLE

Η μελέτη αυτή, εκτίμησε την επίδραση της απιξαμπάνης σε σύγκριση με τη βαρφαρίνη σε ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή και ή χωρίς προηγούμενη στεφανιαία νόσο (ΣΝ). Στη μελέτη ARISTOTLE, 18.201 ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή τυχαιοποιήθηκαν σε απιξαμπάνη ή βαρφαρίνη και 6639 από αυτούς (36,5%) είχαν προηγούμενο ιστορικό ΣΝ. Τα αποτελέσματα της απιξαμπάνης ήταν παρόμοια μεταξύ των ασθενών με ή χωρίς προηγούμενη ΣΝ για τη μείωση εγκεφαλικού επεισοδίου ή της συστηματικής εμβολής και του θανάτου από οποιαδήποτε αιτία (HR: 0.95, 95%CI, 0.71–1.27, p=NS; HR 0.96, 95%CI, 0.81–1.13, p=NS). Τα ποσοστά εμφράγματος του μυοκαρδίου ήταν αριθμητικά μικρότερα στην ομάδα της απιξαμπάνης μεταξύ των ασθενών με και χωρίς προηγούμενη ΣΝ. Η επίδραση της απιξαμπάνης στη μείωση της μείζονος αιμορραγίας και της ενδοκράνιας αιμορραγίας ήταν παρόμοια σε ασθενείς με και χωρίς ΣΝ. Οι συγγραφείς καταλήγουν ότι σε ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή, η απιξαμπάνη προλαμβάνει πιο συχνά την εμφάνιση εγκεφαλικού επεισοδίου, συστηματικής εμβολής και θανάτου και προκαλεί λιγότερο συχνά αιμορραγία σε σχέση με τη βαρφαρίνη, ανεξάρτητα από την παρουσία ιστορικού ΣΝ. Για το λόγο αυτό προτείνουν την απιξαμπάνη ως καλύτερη θεραπευτική επιλογή από τη βαρφαρίνη σε αυτούς τους υψηλού κινδύνου ασθενείς.

Bahit MC et al, Apixaban in patients with atrial fibrillation and prior coronary artery disease: Insights from the ARISTOTLE trial. Int J Cardiol 2013;170:215-20

Δείτε ολόκληρο το άρθρο
Η καγκρελόρη μειώνει τις θρομβωτικές επιπλοκές που σχετίζονται με την PCI σε σύγκριση με την κλοπιδογρέλη ή εικονικό φάρμακο, με τίμημα όμως την αυξημένη αιμορραγία

Πρόκειται για μια συγκεντρωτική ανάλυση των δεδομένων τριών μελετών (CHAMPION-PCI, CHAMPIONPLATFORM, και CHAMPION-PHOENIX) που συνέκριναν την αποτελεσματικότητα της καγκρελόρης έναντι της κλοπιδογρέλης ή εικονικού φαρμάκου σε ασθενείς κατά τη διάρκεια και μετά την PCI. Στη μελέτη συμμετείχαν 24.910 ασθενείς που υποβλήθηκαν σε PCI. Το πρωτεύον σύνθετο καταληκτικό σημείο αποτελεσματικότητας της μελέτης περιελάμβανε το θάνατο, το έμφραγμα του μυοκαρδίου, την ισχαιμία που απαιτεί επαναγγείωση, ή τη θρόμβωση του stent σε 48 ώρες. Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο ασφάλειας ήταν η σοβαρή ή απειλητική για τη ζωή αιμορραγία στις 48 ώρες κατά GUSTO, μη σχετιζόμενη με την αορτοστεφανιαία παράκαμψη . Η καγκρελόρη μείωσε τις πιθανότητες εμφάνισης του πρωτογενούς καταληκτικού σημείου κατά 19% (OR 0.81, 95%CI, 0,71–0,91, p=0,0007), και τη θρόμβωση του stent κατά 41% (OR 0,59, 95%CI, 0,43-0,80, p = 0,0008) σε σχέση με την ομάδα ελέγχου. Η αποτελεσματικότητα του φαρμάκου ήταν σταθερή σε όλες τις μελέτες και στις κύριες υποομάδες των ασθενών. Τα οφέλη αυτά διατηρήθηκαν και στις 30 ημέρες. Δεν υπήρχε διαφορά στο πρωτογενές καταληκτικό σημείο ασφάλειας (0.2% σε αμφότερες τις ομάδες), στη μέτρια αιμορραγία κατά GUSTO (0.6% vs 0.4%), ή στη μετάγγιση (0.7% vs 0.6%), αλλά η καγκρελόρη αύξησε τις ήπιες αιμορραγίες κατά GUSTO (16. 8% έναντι 13.0%, p <0.0001).

Steg PG et al, Effect of cangrelor on periprocedural outcomes in percutaneous coronary interventions: a pooled analysis of patient-level data. Lancet 2013;382:1981–92

Δείτε ολόκληρο το άρθρο
Η εντοξαμπάνη δεν είναι κατώτερη της βαρφαρίνης στην πρόληψη του εγκεφαλικού επεισοδίου ή της συστηματικής εμβολής, ενώ προκαλεί λιγότερες αιμορραγίες

Η μελέτη ENGAGE AF-TIMI 48 συνέκρινε την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια της εντοξαμπάνης (ενός από του στόματος άμεσου αναστολέα του παράγοντα Xa) σε σχέση με τη βαρφαρίνη σε ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή. Στη μελέτη συμμετείχαν 21.105 ασθενείς με μέτρια έως υψηλού κινδύνου κολπική μαρμαρυγή (διάμεση παρακολούθηση 2,8 έτη) και οι οποίοι τυχαιοποιήθηκαν να λάβουν 30 ή 60 mg εντοξαμπάνης μία φορά ημερησίως ή βαρφαρίνη. Και οι δύο δοσολογίες της εντοξαμπάνης ήταν μη κατώτερες της βαρφαρίνης όσον αφορά στην πρόληψη του εγκεφαλικού επεισοδίου ή της συστηματικής εμβολής (ΗR: 0.79; 97.5%CI, 0.63 -0.99; p<0.001 για τη δόση των 60 mg και ΗR: 1.07; 97.5% CI, 0.87-1.31; p=0.005 για τη δόση των 30 mg). Επίσης, συσχετίστηκαν με σημαντικά χαμηλότερα ποσοστά αιμορραγίας (2.75 vs 3.43%, p<0.001 για τη δόση των 60 mg και 1.61 vs 3.43%, p<0.001 για τη δόση των 30 mg) και θανάτου από καρδιαγγειακά αίτια (2.74 vs 3.17% , p=0.01 για την υψηλή δόση και 2.71 vs 3.17%, p=0.008 για τη χαμηλή δόση).

Giugliano RP et al, Edoxaban versus Warfarin in Patients with Atrial Fibrillation. N Engl J Med. 2013;369:2093-104

Δείτε ολόκληρο το άρθρο
Η εντοξαμπάνη δεν είναι κατώτερη της βαρφαρίνης ως προς τη θεραπεία της συμπτωματικής φλεβοθρόμβωσης

Στην παρούσα μελέτη αξιολογήθηκε η εντοξαμπάνη ως εναλλακτική θεραπευτική επιλογή έναντι της βαρφαρίνης σε ασθενείς με φλεβοθρόμβωση. Πρόκειται για μια τυχαιοποιημένη, διπλή-τυφλή, μελέτη μη κατωτερότητας στην οποία τυχαιοποιήθηκαν ασθενείς με οξεία φλεβοθρόμβωση, που αρχικά είχαν λάβει ηπαρίνη, να λάβουν εντοξαμπάνη σε δόση 60 mg, ή 30 mg μια φορά ημερησίως (π.χ. στην περίπτωση των ασθενών με κάθαρση κρεατινίνης 30 έως 50 ml/min ή σωματικό βάρος < 60 kg) ή να λάβουν βαρφαρίνη για 3 έως 12 μήνες. Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο αποτελεσματικότητας της μελέτης ήταν η πιθανότητα επανεμφάνισης συμπτωματικής φλεβοθρόμβωσης. Η κύρια έκβαση ασφάλειας ήταν μείζονες και κλινικά σημαντικές μη μείζονες αιμορραγίες. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης η εντοξαμπάνη χορηγούμενη μια φορά ημερησίως μετά την αρχική θεραπεία με ηπαρίνη δεν ήταν κατώτερη από την υψηλής ποιότητας καθιερωμένη θεραπεία (HR: 0.89; 95%CI, 0.70-1.13; p<0.001) και προκάλεσε σημαντικά λιγότερες αιμορραγίες σε ένα ευρύ φάσμα ασθενών με φλεβοθρόμβωση (HR: 0.81; 95%CI, 0.71-0.94; p=0.004), συμπεριλαμβανομένων εκείνων με σοβαρή πνευμονική εμβολή.

Hokusai-VTE Investigators, Büller HR et al, Edoxaban versus Warfarin for the Treatment of Symptomatic Venous Thromboembolism. N Engl J Med 2013;369:1406-15

Δείτε ολόκληρο το άρθρο:
Σε ασθενείς με stent επικαλυμμένο με zotarolimus η τρίμηνη διπλή αντιαιμοπεταλιακή αγωγή δεν είναι κατώτερη της δωδεκάμηνης καθιερωμένης αγωγής

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης OPTIMIZE, σε ασθενείς με σταθερή στεφανιαία νόσο ή χαμηλού κινδύνου οξύ στεφανιαίο συνδρόμο (OΣΣ) που υπεβλήθησαν σε PCI με stent επικαλυμμένο με zotarolimus, οι 3 μήνες διπλής αντιαιμοπεταλιακής αγωγής ήταν μη κατώτεροι των 12 μηνών για το πρωτογενές καταληκτικό σημείο της μελέτης, χωρίς να αυξήσουν σημαντικά τον κίνδυνο θρόμβωσης του stent. Η μελέτη ήταν μια τυχαιοποιημένη μελέτη μη κατωτερότητας που συμπεριέλαβε 3119 ασθενείς που υποβάλλονται σε PCI με stent επικαλυμμένο με zotarolimus. Μετά την PCI οι ασθενείς έλαβαν ασπιρίνη (100-200mg ημερησίως) και κλοπιδογρέλη (75mg ημερησίως) για 3 μήνες ή 12 μήνες. Το πρωτογενές καταληκτικό σημείο της μελέτης (NACCE: συνδυασμός θανάτου από κάθε αιτία, εμφράγματος του μυοκαρδίου, εγκεφαλικού επεισοδίου ή μείζονος αιμορραγίας) παρουσιάστηκε σε 93 ασθενείς που έλαβαν βραχυπρόθεσμη και σε 90 ασθενείς που έλαβαν μακροχρόνια θεραπεία (6.0% vs 5.8%, αντίστοιχα; 95%CI, −1.52-1.86; P=0.002). Οι καμπύλες Kaplan-Meier ανέδειξαν ποσοστά του δευτερογενούς καταληκτικού σημείου (MACE: συνδυασμός θανάτου κάθε αιτίας, εμφράγματος μυοκαρδίου, επείγουσας επέμβασης αορτοστεφανιαίας παράκαμψης, ή επαναγγείωσης βλάβης στόχου και θρόμβωσης του stent) 8,3% στην τρίμηνη θεραπεία και 7,4% στη δωδεκάμηνη θεραπεία (HR: 1.12, 95%CI, 0.87-1.45) στη διάρκεια 1 έτους. Μεταξύ 91 και 360 ημερών, καμία στατιστικά σημαντική συσχέτιση δεν παρατηρήθηκε για NACCE, MACE ή θρόμβωση του stent.

Feres F et al, Three vs Twelve Months of Dual Antiplatelet Therapy After Zotarolimus-Eluting Stents The OPTIMIZE Randomized Trial. JAMA 2013;310:2510-2522

Δείτε ολόκληρο το άρθρο
Τα καρδιαγγειακά επεισόδια μετά τη διακοπή της DAPT εξαρτώνται από τον τύπο της διακοπής και μειώνονται με την πάροδο του χρόνου

Η μελέτη PARIS εκτίμησε τη συσχέτιση μεταξύ των διαφόρων τύπων διακοπής της διπλής αντιαιμοπεταλιακής αγωγής (DAPT) και του καρδιαγγειακού κινδύνου μετά τηn PCI. Πρόκειται για μια πολυκεντρική προοπτική μελέτη παρατήρησης που παρακολούθησε 5018 ασθενείς που υπεβλήθησαν σε PCI και έλαβαν DAPT για 1, 6, 12 και 24 μήνες μετά την εμφύτευση του stent. Οι προκαθορισμένες κατηγορίες διακοπής της DAPT περιελάμβαναν διακοπή που συνέστησε ο θεράπων ιατρός, σύντομη διακοπή (λόγω χειρουργικής επέμβασης) ή μόνιμη διακοπή (μη συμμόρφωση ή λόγω αιμορραγίας). Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της καταγραφής, σε ασθενείς που υποβάλλονται σε PCI και έλαβαν DAPT, τα καρδιαγγειακά επεισόδια μετά τη διακοπή της DAPT εξαρτώνται από την κλινική κατάσταση και το λόγο της διακοπής (πιο συχνά σε ασθενείς που διακόπτουν λόγω μη συμμόρφωσης ή αιμορραγίας) και μειώνονται με την πάροδο του χρόνου [HRs 7.04 (3.31–14.95), 2.17 (0.97–4.88), και 1.3 (0.97–1.76) για τα διαστήματα 7 ημερών, 8-30 ημερών και >30 ημερών μετά τη διακοπή αντίστοιχα]. Ενώ τα περισσότερα συμβάντα μετά την PCI συμβαίνουν σε ασθενείς υπό DAPT (74%), ο πρώιμος κίνδυνος εμφάνισης συμβάντων λόγω της διακοπής είναι ανεξάρτητος από τον τύπο του stent.

Mehram R et al, Cessation of dual antiplatelet treatment and cardiac events after percutaneous coronary intervention (PARIS): 2 year results from a prospective observational study. Lancet 2013; 382: 1714–22

Δείτε ολόκληρο το άρθρο
Η χρήση της νταμπιγκατράνης σε σύγκριση με τη βαρφαρίνη σε ασθενείς με μηχανικές βαλβίδες καρδιάς δεν είχε κανένα όφελος, ενώ αντίθετα αύξησε τον θρομβοεμβολικό και αιμορραγικό κίνδυνο

Στη μελέτη RE-ALIGN αξιολογήθηκε η χρήση της νταμπιγκατράνης σε ασθενείς με μηχανικές βαλβίδες καρδιάς. Μελετήθηκαν δύο ομάδες ασθενών: αυτοί οι οποίοι είχαν υποβληθεί σε αντικατάσταση αορτικής ή μιτροειδούς βαλβίδας εντός των τελευταίων 7 ημερών και εκείνοι που είχαν υποβληθεί σε αντικατάσταση τουλάχιστον 3 μήνες νωρίτερα. Οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν με αναλογία 2:1 να λάβουν νταμπιγκατράνη ή βαρφαρίνη. Η επιλογή της αρχικής δόσης νταμπιγκατράνης (150, 220, ή 300 mg δύο φορές ημερησίως) βασίστηκε στη λειτουργία των νεφρών και προσαρμόστηκε ώστε να ληφθεί ένα ελάχιστο επίπεδο φαρμάκου στο πλάσμα τουλάχιστον 50 ng/ml. Η δόση της βαρφαρίνης ρυθμίστηκε ώστε να επιτευχθεί INR 2-3 ή 2,5-3,5 ανάλογα με το θρομβοεμβολικό κίνδυνο. Το πρωτεύον τελικό σημείο της μελέτης ήταν το ελάχιστο επίπεδο της νταμπιγκατράνης στο πλάσμα. Η μελέτη τερματίστηκε πρόωρα μετά την εισαγωγή 252 ασθενών, λόγω αυξημένων θρομβοεμβολικών και αιμορραγικών επεισοδίων μεταξύ των ασθενών στην ομάδα της νταμπιγκατράνης. Αναπροσαρμογή της δόσης ή διακοπή της νταμπιγκατράνης ήταν απαραίτητη σε 52 από 162 ασθενείς (32%). Ισχαιμικό ή μη καθορισμένο εγκεφαλικό επεισόδιο εμφανίστηκε σε 9 ασθενείς (5%) στην ομάδα της νταμπιγκατράνης και σε κανέναν ασθενή στην ομάδα της βαρφαρίνης, ενώ μείζων αιμορραγία (περικαρδιακή) παρουσιάστηκε σε 7 (4%) και 2 ασθενείς (2%), αντίστοιχα.

Eikelboom JW, Dabigatran versus Warfarin in Patients with Mechanical Heart Valves. N Engl J Med 2013;369:1206-14

Δείτε ολόκληρο το άρθρο
Η αποτελεσματικότητα της νταμπιγκατράνης σε ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή μη βαλβιδικής αιτιολογίας δεν επηρεάζεται από τη νεφρική λειτουργία

Πρόσφατη μελέτη διερεύνησε την αποτελεσματικότητα της νταμπιγκατράνης σε σχέση με τη νεφρική λειτουργία σε ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή μη βαλβιδικής αιτιολογίας που συμμετείχαν στη μελέτη RE-LY. Στη μελέτη συμμετείχαν 17.951 ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή μη βαλβιδικής αιτιολογίας που τυχαιοποιήθηκαν να λάβουν βαρφαρίνη ή νταμπιγκατράνη 110 ή 150 mg. Οι ασθενείς αυτοί χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες ανάλογα με τη σπειραματική τους διήθηση (GFR ≥80, 50-80, και <50 ml/min), χρησιμοποιώντας τις εξισώσεις Cockcroft-Gault, CKD-EPI και MDRD. Τα ποσοστά εγκεφαλικού επεισοδίου ή συστηματικής εμβολής, μείζονος αιμορραγίας και θνησιμότητας από κάθε αιτία αυξανόταν καθώς η νεφρική λειτουργία μειωνόταν. Οι συγγραφείς καταλήγουν ότι η αποτελεσματικότητα και των δύο δοσολογιών της νταμπιγκατράνης ήταν σύμφωνη με τη συνολική μελέτη (ανώτερη σε σχέση με τη βαρφαρίνη για τα 150 mg dabigatran και παρόμοια για τα 110 mg dabigatran) , ανεξάρτητα από τη νεφρική λειτουργία. Ωστόσο, χρησιμοποιώντας τις εξισώσεις CKD-EPI και MDRD για τον υπολογισμό της σπειραματικής διήθησης και οι δύο δόσεις της νταμπιγκατράνης εμφάνισαν σημαντικά χαμηλότερα ποσοστά μείζονος αιμορραγίας σε ασθενείς με GFR ≥ 80 ml / min.

Hijazi Z et al, Efficacy and Safety of Dabigatran Compared with Warfarin in Relation to Baseline Renal Function in Patients with Atrial Fibrillation: A RE-LY Trial Analysis. Circulation 2013 Dec 9. Epub ahead of print

Δείτε ολόκληρο το άρθρο
Η ριβαροξαμπάνη δεν αύξησε τον κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου ή συστηματικής εμβολής σε ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή μη βαλβιδικής αιτιολογίας και περιφερική αρτηριακή νόσο, αλλά αύξησε τις αιμορραγίες

Αυτή η post hoc ανάλυση της ROCKET AF είχε στόχο να καθορίσει τις απόλυτες τιμές του εγκεφαλικού επεισοδίου και της αιμορραγίας, καθώς και τη σχετική αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια της ριβαροξαμπάνης σε σύγκριση με τη βαρφαρίνη σε ασθενείς με και χωρίς περιφερική αρτηριακή νόσο (PAD). Η μελέτη ROCKET AF είναι μια διπλή-τυφλή, διπλά εικονική, τυχαιοποιημένη μελέτη η οποία συνέκρινε τη ριβαροξαμπάνη και τη βαρφαρίνη ως προς την πρόληψη του εγκεφαλικού επεισοδίου ή της συστηματικής εμβολής σε ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή μη βαλβιδικής αιτιολογίας. Στη μελέτη 839 ασθενείς είχαν PAD. Οι ασθενείς με PAD είχαν παρόμοια ποσοστά εγκεφαλικού επεισοδίου ή συστηματικής εμβολής και μειζόνων ή μη μειζόνων κλινικά σημαντικών (NMCR) αιμορραγιών σε σχέση με τους ασθενείς χωρίς PAD [(HR: 1.04, 95% CI, 0.72, 1.50, p=0.84) και HR: 1.11, 95%CI, 0.96,-1.28), p=0.17 αντίστοιχα]. Επίσης, παρουσίασαν παρόμοια αποτελέσματα αποτελεσματικότητας είτε έλαβαν θεραπεία με ριβαροξαμπάνη είτε με βαρφαρίνη (p =0.34). Σε ασθενείς με PAD, υπήρχε υψηλότερος κίνδυνος μείζονος αιμορραγίας ή NMCR αιμορραγίας όταν ελάμβαναν ριβαροξαμπάνη σε σύγκριση με τη βαρφαρίνη (p =0.037).

Jones WF et al, Efficacy and safety of rivaroxaban compared with warfarin in patients with peripheral artery disease and non-valvular atrial fibrillation: insights from ROCKET AF. Eur Heart J 2014;4:242-9

Δείτε ολόκληρο το άρθρο
Η βοραπαξάρη μειώνει τα ισχαιμικά επεισόδια χωρίς να αυξάνει τις αιμορραγίες σε ασθενείς με οξύ στεφανιαίο σύνδρομο που υποβάλλονται σε αορτοστεφανιαία παράκαμψη

Στη μελέτη αυτή αξιολογήθηκε η αποτελεσματικότητα και η ασφάλεια της βοραπαξάρης, ενός ανταγωνιστή του υποδοχέα PAR-1 των αιμοπεταλίων, σε ασθενείς που υποβάλλονται σε αορτοστεφανιαία παράκαμψη (CABG). Στη μελέτη συμμετείχαν 1312 ασθενείς με NSTE οξύ στεφανιαίο σύνδρομο (ΟΣΣ) που υποβλήθηκαν σε CABG από τους 12.944 συνολικά ασθενείς που έλαβαν μέρος στη μελέτη TRACER. Σε σύγκριση με τους ασθενείς που έλαβαν εικονικό φάρμακο, εκείνοι που έλαβαν βοραπαξάρη είχαν 45% χαμηλότερο ποσοστό του πρωτεύοντος τελικού σημείου (συνδυασμός θανάτου, εμφράγματος του μυοκαρδίου, αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου, υποτροπιάζουσας ισχαιμίας με επανανοσηλεία, ή επείγουσας στεφανιαίας επαναγγείωσης κατά τη διάρκεια της αρχικής νοσηλείας) (HR: 0.55, 95% CI, 0.36–0.83, p=0.005). Οι μείζονες αιμορραγίες κατά ΤΙΜΙ που σχετίζονταν με CABG ήταν αριθμητικά υψηλότερες στην ομάδα της βοραπαξάρης, αλλά δε διέφεραν στατιστικά σημαντικά μεταξύ βοραπαξάρης και εικονικού φάρμακου (9.7% vs 7.3%; HR: 1.36, 95%CI, 0.92–2.02, p=0.12). Επίσης, δεν παρατηρήθηκε αύξηση των θανατηφόρων αιμορραγιών (0% έναντι 0,3%) ή ανάγκη για επανεπέμβαση (4,7% έναντι 4,6%). Συμπερασματικά, σε ασθενείς με NSTE ΟΣΣ που υποβλήθηκαν σε CABG, η βοραπαξάρη συσχετίστηκε με σημαντική μείωση των ισχαιμικών επεισοδίων και χωρίς σημαντική αύξηση των μειζόνων αιμορραγιών που σχετίζονται με CABG.

Whellan DJ et al, Vorapaxar in Acute Coronary Syndrome Patients Undergoing Coronary Artery Bypass Graft Surgery: Subgroup Analysis from the TRACER TrialVorapaxar in Acute Coronary Syndrome Patients Undergoing Coronary Artery Bypass Graft Surgery: Subgroup Analysis from the TRACER Trial. J Am Coll Cardiol 2013 Nov 6. Epub ahead of print

Δείτε ολόκληρο το άρθρο
Η ταυτόχρονη χορήγηση της κλοπιδογρέλης με στατίνες ή ανταγωνιστές των διαύλων ασβεστίου δεν αυξάνει τον κίνδυνο καρδιαγγειακών επεισοδίων σε ασθενείς με οξύ στεφανιαίο σύνδρομο που υποβάλλονται σε αγγειοπλαστική

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα μελέτης, σε ασθενείς με οξύ στεφανιαίο σύνδρομο (ΟΣΣ) που υποβλήθηκαν σε PCI και ελάμβαναν κλοπιδογρέλη ή πρασουγρέλη, η χρήση των στατινών ή των ανταγωνιστών των διαύλων ασβεστίου (CCBs) δε συσχετίστηκε με αυξημένο κίνδυνο καρδιαγγειακών επεισοδίων στην ομάδα της κλοπιδογρέλης. Περαιτέρω, η χρήση των στατινών και των CCBs δεν επηρέασε τη σχετική αποτελεσματικότητα ή την ασφάλεια της πρασουγρέλης σε σύγκριση με την κλοπιδογρέλη. Στη μελέτη συμμετείχαν οι 13.608 ασθενείς της μελέτης TRITON–TIMI 38. Πρόκειται για ασθενείς με ΟΣΣ και προγραμματισμένη PCI οι οποίοι τυχαιοποιήθηκαν σε κλοπιδογρέλη ή πρασουγρέλη. Η χρήση της στατίνης ή του CCB αφέθηκε στη διακριτική ευχέρεια του θεράποντα ιατρού. Ο κίνδυνος καρδιαγγειακού θανάτου, εμφράγματος του μυοκαρδίου, ή αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου ήταν παρόμοιος ανεξάρτητα από την αρχική χρήση των στατινών (HR:1.02, 95%CI, 0.85-1.22) ή CCBs (HR:1.16, 95%CI, 0.94-1.43) σε ασθενείς που ελάμβαναν κλοπιδογρέλη. Παρόμοια αποτελέσματα παρατηρήθηκαν όταν τα φάρμακα χορηγήθηκαν μόνα τους, μαζί, ή σε συνδυασμό με αναστολείς της αντλίας πρωτονίων. Η χρήση των στατινών ή CCBs δεν μετέβαλαν τη σχετική αποτελεσματικότητα της πρασουγρέλης έναντι της κλοπιδογρέλης για το πρωτεύον καταληκτικό σημείο (p=0.43 και 0.55 αντίστοιχα).

Ojeifo O et al, Concomitant Administration of Clopidogrel With Statins or Calcium-Channel Blockers Insights From the TRITON–TIMI 38 (Trial to Assess Improvement in Therapeutic Outcomes by Optimizing Platelet Inhibition With Prasugrel– Thrombolysis In Myocardial Infarction 38). JACC Cardiovasc Interv 2013;6:1275–81

Δείτε ολόκληρο το άρθρο
Η απιξαμπάνη είχε παρόμοια ευεργετικά αποτελέσματα ως προς το εγκεφαλικό επεισόδιο, τη συστηματική εμβολή και την αιμορραγία σε σύγκριση με τη βαρφαρίνη, ανεξάρτητα από τη συγχορήγηση ασπιρίνης

Στη μελέτη αυτή αξιολογήθηκε η επίδραση της ταυτόχρονης χρήσης ασπιρίνης ως προς την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια της απιξαμπάνης σε σύγκριση με τη βαρφαρίνη σε ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή. Στη μελέτη συμμετείχαν οι 18.201 ασθενείς της μελέτης ARISTOTLE οι οποίοι τυχαιοποιήθηκαν σε απιξαμπάνη 5 mg δύο φορές ημερησίως ή βαρφαρίνη. Η συγχορήγηση ασπιρίνης επαφιόταν στη διακριτική ευχέρεια του θεράποντος ιατρού. Κατά την έναρξη της μελέτης, 4434 ασθενείς (24%) έπαιρναν ασπιρίνη. Ανεξάρτητα από τη συγχορήγηση ασπιρίνης, η απιξαμπάνη μείωσε το εγκεφαλικό επεισόδιο ή τη συστηματική εμβολή (με ασπιρίνη: απιξαμπάνη 1,12% vs. βαρφαρίνη 1.91%, HR: 0.58, 95%CI 0.39–0.85 vs. χωρίς ασπιρίνη 1.11% vs.βαρφαρίνη 1.32%, HR: 0.84, 95%CI 0.66–1.07; p=0.10) και τις μείζονες αιμορραγίες (με ασπιρίνη: απιξαμπάνη 3.10% vs. βαρφαρίνη 3.92%, HR: 0.77, 95% CI, 0.60–0.99 vs. χωρίς ασπιρίνη: απιξαμπάνη 1.82% vs. βαρφαρίνη 2.78%, HR χωρίς ασπιρίνη 0.65, 95%CI, 0.55–0.78; P=0.29). Παρόμοια αποτελέσματα παρατηρήθηκαν στις υποομάδες ασθενών με και χωρίς αρτηριακή αγγειακή νόσο.

Alexander J et al, Apixaban vs. warfarin with concomitant aspirin in patients with atrial fibrillation: insights from the ARISTOTLE trial. Eur Heart J 2014;35:224-32

Δείτε ολόκληρο το άρθρο
Για περισσότερα άρθρα πατείστε εδώ