Ι.Μ.Ε.Θ.Α.
Ινστιτούτο Μελέτης και Εκπαίδευσης στη Θρόμβωση και την Αντιθρομβωτική αγωγή
Newsletter Μάρτιος 2016
Το συγκεκριμένο email περιέχει γραφικά. Αν δεν μπορείτε να τα δείτε, πατήστε εδώ.
Προσεχείς επιστημονικές εκδηλώσεις του Ι.Μ.Ε.Θ.Α.
ALPIC 2016
Advanced Learning on Platelets & Thrombosis International Course.
Ημερομηνίες:
25–26 Μαρτίου 2016
Τόπος: Ξενοδοχείο Kalavrita Canyon, Καλάβρυτα
Website: www.alpic2016.gr
4ο Πανελλήνιο Συνέδριο ΙΜΕΘΑ
Ινστιτούτο Μελέτης και Εκπαίδευσης στη Θρόμβωση και την Αντιθρομβωτική Αγωγή.
Ημερομηνίες:
22–24 Σεπτεμβρίου 2016
Τόπος:
ΑΙΓΛΗ ΖΑΠΠΕΙΟΥ, Αθήνα
Website: www.imetha.gr
Νέα
Δημοσιεύθηκαν οι ανανεωμένες κατευθυντήριες οδηγίες (10η έκδοση) για την αντιμετώπιση της φλεβοθρόμβωσης. Μία από τις βασικές συστάσεις των οδηγιών είναι η προτίμηση των DOACs vs των ανταγωνιστών της βιταμίνης Κ για την αρχική και μακροχρόνια θεραπεία της φλεβοθρόμβωσης σε ασθενείς χωρίς καρκίνο. Δείτε περισσότερα
Δημοσιεύθηκαν οι συστάσεις της ISTH για την ορθολογική χρήση των αντιδότων των DOACs.
Δείτε περισσότερα στην ιστοσελίδα του Ι.Μ.Ε.Θ.Α.
Ο FDA ενέκρινε τη χορήγηση της νταμπιγκατράνης για την πρόληψη της εν τω βάθει φλεβικής θρόμβωσης και της πνευμονικής εμβολής σε ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση αρθροπλαστικής ισχίου.
Έρευνα που διεξήχθη από τον FDA, με αφορμή τα ευρήματα της μελέτης DAPT, δείχνει ότι η μακροχρόνια χρήση της κλοπιδογρέλης δεν αυξάνει ούτε μειώνει το συνολικό κίνδυνο θανάτου σε ασθενείς που κινδυνεύουν από καρδιακές παθήσεις. Επιπλέον, σύμφωνα με τον FDA, δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι η κλοπιδογρέλη αυξάνει τον κίνδυνο του καρκίνου ή του θανάτου από καρκίνο.
Ολοκληρώθηκε η συγγραφή των κατευθυντήριων οδηγιών για την Αντιθρομβωτική Αγωγή στις περιφερικές αρτηρίες από την αντίστοιχη ομάδα εργασίας του ΙΜΕΘΑ. Το κείμενο των οδηγιών καθώς και τη σύνοψη-κλινικό αλγόριθμο μπορείτε να τα δείτε στην ιστοσελίδα του Ι.Μ.Ε.Θ.Α.
Η Καταληκτική Ημερομηνία Υποβολής Εργασιών για το 4ο Πανελλήνιο Συνέδριο του Ι.Μ.Ε.Θ.Α., που θα διεξαχθεί στις 22–24 Σεπτεμβρίου 2016 στην Αίγλη Ζαππείου στην Αθήνα, είναι η 31η Μαΐου 2016.
Το Ι.Μ.Ε.Θ.Α. χρηματοδοτεί ετησίως ερευνητικά πρωτόκολλα σχετικά με τη Θρόμβωση. Δικαίωμα υποβολής αίτησης για χρηματοδότηση έρευνας έχουν μόνο τα μέλη του Ι.Μ.Ε.Θ.Α. Η καταληκτική ημερομηνία υποβολής των προτάσεων είναι η 30η Ιουνίου.
Επίσης, το Ι.Μ.Ε.Θ.Α. χορηγεί ετησίως υποτροφίες για εκπόνηση διδακτορικών διατριβών και διατριβών μεταπτυχιακής ειδίκευσης (Master) καθώς και για μετεκπαίδευση στο εξωτερικό, με σκοπό την προώθηση της έρευνας και εκπαίδευσης στον τομέα της Θρόμβωσης. Δικαίωμα υποβολής αίτησης για χορήγηση υποτροφίας έχουν μόνο τα μέλη του Ι.Μ.Ε.Θ.Α. Η καταληκτική ημερομηνία υποβολής των αιτήσεων είναι η 30η Ιουνίου.
Δημοσιεύθηκε από την ομάδα εργασίας για τη θρόμβωση της Ευρωπαϊκής Καρδιολογικής Εταιρείας άρθρο σχετικά με την από του στόματος αντιπηκτική αγωγή στη στεφανιαία νόσο.
Δείτε περισσότερα
Επίκαιρα άρθρα
Επιμέλεια: Δρ. Καλλιρρόη Καλαντζή
Το andexanet αναστρέφει την αντιπηκτική δράση της απιξαμπάνης και της ριβαροξαμπάνης χωρίς ανεπιθύμητα αποτελέσματα

Υγιείς εθελοντές ηλικίας 50-75 ετών έλαβαν 5 mg απιξαμπάνης δύο φορές ημερησίως ή 20 mg ριβαροξαμπάνης καθημερινά. Για κάθε αναστολέα του παράγοντα Χα, πραγματοποιήθηκε μία τυχαιοποιημένη κλινική μελέτη με σκοπό να εκτιμήσει τη δράση του andexanet χορηγούμενου εφάπαξ ή εφάπαξ και στη συνέχεια σε δίωρη έγχυση. Το κύριο αποτέλεσμα ήταν η μέση ποσοστιαία αλλαγή στη αντι- Χα δράση, η οποία είναι ένα μέτρο της αναστολής του Xa παράγοντα από τον αντιπηκτικό παράγοντα.

Μεταξύ των συμμετεχόντων που ελάμβαναν απιξαμπάνη, η αντι- Xa δράση μειώθηκε κατά 94% σε αυτούς που έλαβαν andexanet εφάπαξ (24 συμμετέχοντες), σε σύγκριση με μείωση 21% σε αυτούς που έλαβαν εικονικό φάρμακο (9 συμμετέχοντες) (p<0,001) και η ελεύθερη συγκέντρωση της απιξαμπάνης μειώθηκε κατά 9,3 ng /ml vs 1,9 ng /ml (p<0,001) αντίστοιχα. H παραγωγή της θρομβίνης αποκαταστάθηκε πλήρως μέσα σε 2 έως 5 λεπτά στο 100% αυτών που έλαβαν andexanet εφάπαξ σε σχέση με το 11% των συμμετεχόντων που έλαβαν εικονικό φάρμακο (p<0,001). Παρόμοια αποτελέσματα παρατηρήθηκαν και για τους ασθενείς που ελάμβαναν ριβαροξαμπάνη.

Αυτά τα αποτελέσματα διατηρήθηκαν όταν το andexanet χορηγήθηκε αρχικά εφάπαξ και στη συνέχεια σε συνεχή έγχυση. Σε μία υποομάδα των συμμετεχόντων, παρατηρήθηκαν παροδικές αυξήσεις στα επίπεδα των δ-διμερών και των κλασμάτων προθρομβίνης 1 και 2, οι οποίες εξαλείφθηκαν εντός 24 έως 72 ωρών. Δεν αναφέρθηκαν σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες ή θρομβωτικά επεισόδια.

Συμπερασματικά, το andexanet ανέστρεψε την αντιπηκτική δράση της απιξαμπάνης και της ριβαροξαμπάνης σε υγιείς συμμετέχοντες μέσα σε λίγα λεπτά μετά τη χορήγηση και κατά τη διάρκεια της συνεχούς έγχυσης, χωρίς κλινικά ανεπιθύμητα αποτελέσματα.

Siegal DM et al. Andexanet Alfa for the Reversal of Factor Xa Inhibitor Activity. N Engl J Med 2015;373:2413-24.

Δείτε ολόκληρο το άρθρο

Είναι απαραίτητη η περιεγχειρητική γεφύρωση της αντιπηκτικής αγωγής σε ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή?

Πρόκειται για μια τυχαιοποιημένη, διπλή-τυφλή, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο μελέτη, στην οποία συμμετείχαν ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή που ελάμβαναν βαρφαρίνη και επρόκειτο να τη διακόψουν για να υποβληθούν σε κάποιο χειρουργείο ή επεμβατική διαδικασία. Μετά την περιεγχειρητική διακοπή της βαρφαρίνης, οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν για να λάβουν γεφύρωση της αντιπηκτικής θεραπείας με ηπαρίνη μικρού μοριακού βάρους (100 IU δαλτεπαρίνης ανά χιλιόγραμμο σωματικού βάρους) ή εικονικό φάρμακο υποδορίως δύο φορές την ημέρα, 3 ημέρες μέχρι 24 ώρες πριν την διαδικασία και στη συνέχεια για 5 έως 10 ημέρες μετά. Η βαρφαρίνη διακόπηκε 5 ημέρες πριν από τη διαδικασία και επαναλήφθηκε μέσα σε 24 ώρες μετά την επέμβαση. Η παρακολούθηση των ασθενών συνεχίστηκε για 30 ημέρες μετά τη διαδικασία. Τα πρωτεύοντα καταληκτικά σημεία ήταν η αρτηριακή θρομβοεμβολή (εγκεφαλικό επεισόδιο, συστηματική εμβολή, ή παροδικό ισχαιμικό επεισόδιο) και η σημαντική αιμορραγία.

Από τους 1884 ασθενείς που εντάχθηκαν στη μελέτη, οι 950 δεν έλαβαν καμία θεραπεία γεφύρωσης και οι 934 έλαβαν θεραπεία με γεφύρωση. Η επίπτωση των αρτηριακών θρομβοεμβολικών επεισοδίων ήταν 0,4% στην ομάδα μη-γεφύρωσης και 0,3% στην ομάδα γεφύρωσης (RR 0,1, 95% CI, 0,6-0,8; p=0,01 για τη μη κατωτερότητα). Η συχνότητα εμφάνισης μείζονος αιμορραγίας ήταν 1,3% στην ομάδα μη- γεφύρωσης και 3,2% στην ομάδα γεφύρωσης (RR 0,41, 95% CI, 0,20-0,78; p=0,005 για την ανωτερότητα).

Οι συγγραφείς καταλήγουν ότι σε ασθενείς που ελάμβαναν βαρφαρίνη, λόγω κολπικής μαρμαρυγής και τη διέκοψαν λόγω μιας προγραμματισμένης εγχείρησης ή άλλης επεμβατικής διαδικασίας, η μη θεραπεία γεφύρωσης της αντιπηκτικής αγωγής ήταν μη κατώτερη της περιεγχειρητικής γεφύρωσης με μικρού μοριακού βάρους ηπαρίνη για την πρόληψη της αρτηριακής θρομβοεμβολής και μείωσε τον κίνδυνο μείζονος αιμορραγίας.

Douketis JD et al. Perioperative Bridging Anticoagulation in Patients with Atrial Fibrillation. N Engl J Med 2015;373:823-33.

Δείτε ολόκληρο το άρθρο

Η DAPT πέραν του 1 έτους μειώνει τα ισχαιμικά συμβάντα, αυξάνει, όμως, τις μείζονες αιμορραγίες, αλλά όχι τη θανατηφόρα αιμορραγία.

Η παρούσα μετα-ανάλυση τυχαιοποιημένων μελετών συνέκρινε τη διπλή αντιαιμοπεταλιακή αγωγή (DAPT) σε σχέση με την ασπιρίνη ως μονοθεραπεία για περισσότερο από 1 έτος σε ασθενείς υψηλού κινδύνου με ιστορικό εμφράγματος του μυοκαρδίου.

33.435 ασθενείς παρακολουθήθηκαν κατά ένα μέσο όρο 31 μηνών. Η παρατεταμένη DAPT μείωσε τον κίνδυνο μειζόνων ανεπιθύμητων καρδιαγγειακών συμβάντων σε σύγκριση με την ασπιρίνη ως μονοθεραπεία (6,4 vs 7,5%; RR 0,78, 95%, CI, 0,67-0,90; p=0,001) και μείωσε τον καρδιαγγειακό θάνατο (2,3 vs 2,6%; RR 0,85, 95% CI, 0,74-0,98; p=0,03), χωρίς αύξηση του μη-καρδιαγγειακού θανάτου (RR 1,03, 95% CI, 0,86-1,23; p=0,76). H επίδραση στη θνησιμότητα κάθε αιτιολογίας ήταν RR 0,92 (95% CI, 0,83-1,03; p=0,13).

H DAPT > 1 έτος μείωσε επίσης το ΟΕΜ (RR 0,70, 95% CI, 0,55-0,88; p=0,003), το αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο (RR 0,81, 95% CI, 0,68-0,97; p=0,02), και τη θρόμβωση του στεντ (RR 0,50, 95% CI, 0,28-0,89; p=0,02). Υπήρξε, όμως, αυξημένος κίνδυνος σοβαρής αιμορραγίας (1,85% vs 1,09; RR 1,73, 95% CI, 1,19-2,50; p=0,004), αλλά όχι θανατηφόρας αιμορραγίας (0,14 vs 0,17%; RR 0,91, 95% CI, 0,53-1,58; p=0,75).

Σε σύγκριση με την ασπιρίνη ως μονοθεραπεία, η DAPT πέραν του 1 έτους σε σταθεροποιημένους ασθενείς υψηλού κινδύνου με προηγούμενο ΟΕΜ μειώνει τα ισχαιμικά συμβάντα, και τις επιμέρους παραμέτρους του πρωτογενούς καταληκτικού σημείουτης μελέτης (καρδιαγγειακός θάνατος, επαναλαμβανόμενα ΟΕΜ και αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο). Η διπλή αντιαιμοπεταλιακή θεραπεία πέραν του 1 έτους αυξάνει τις μείζονες αιμορραγίες, αλλά όχι τη θανατηφόρα αιμορραγία ή τον μη καρδιαγγειακό θάνατο.

Udell JA et al. Long-term dual antiplatelet therapy for secondary prevention of cardiovascular events in the subgroup of patients with previous myocardial infarction: a collaborative meta-analysis of randomized trials. Eur Heart J 2016 ;37:390-9.

Δείτε ολόκληρο το άρθρο

Αιμορραγικές επιπλοκές σε ασθενείς που υποβάλλονται σε CABG και λαμβάνουν τικαγρελόρη ή κλοπιδογρέλη.

Οι συγγραφείς μελέτησαν αν ένα μικρότερο χρονικό διάστημα διακοπής της αντιαιμοπεταλιακής αγωγής πριν από CABG θα μπορούσε να αυξήσει τη συχνότητα εμφάνισης της σχετιζόμενης με CABG αιμορραγίας και συνέκριναν ασθενείς που ελάμβαναν τικαγρελόρη ή κλοπιδογρέλη.

Όλοι οι ασθενείς με οξύ στεφανιαίο σύνδρομο στη Σουηδία που ελάμβαναν διπλή αντιαιμοπεταλιακή αγωγή με ασπιρίνη και τικαγρελόρη (n=1266) ή κλοπιδογρέλη (n=978) και υποβλήθηκαν σε CABG στο χρονικό διάστημα 2012-13 συμπεριλήφθηκαν σε μια αναδρομική μελέτη παρατήρησης. Η συχνότητα των μειζόνων επιπλοκών αιμορραγίας σύμφωνα με τον ορισμό BARC-CABG ήταν 38 και 31%, αντίστοιχα, όταν η τικαγρελόρη ή η κλοπιδογρέλη διακόπηκαν 24 ώρες πριν από τη χειρουργική επέμβαση. Στην ομάδα της τικαγρελόρης, δεν υπήρχε σημαντική διαφορά μεταξύ της διακοπής 72-120 ώρες ή >120 ώρες πριν την επέμβαση (OR 0,93, 95% CI, 0,53-1,64; p=0,80). Αντίθετα, οι ασθενείς που έλαβαν κλοπιδογρέλη είχαν υψηλότερη συχνότητα εμφάνισης αιμορραγίας, όταν αυτή διακοπτόταν 72-120 ώρες vs 0,120 ώρες πριν από τη χειρουργική επέμβαση (OR 1,71, 95% CI, 1,04-2,79; p=0,033). Η συνολική επίπτωση μειζόνων επιπλοκών αιμορραγίας ήταν χαμηλότερη στην ομάδα της τικαγρελόρης (12,9 vs 17,6%; OR 0,72, 95% CI, 0,56-0,92; p=0,012).

Η συχνότητα εμφάνισης της σχετιζόμενης με CABG μείζονος αιμορραγίας ήταν υψηλή, όταν η τικαγρελόρη ή η κλοπιδογρέλη διακόπηκαν 24 ώρες πριν από την επέμβαση. Διακοπή 3 ημέρες πριν τη χειρουργική επέμβαση, συγκρινόμενη με διακοπή 5 ημέρες, δεν αύξησε τη συχνότητα εμφάνισης σοβαρών επιπλοκών αιμορραγίας με την τικαγρελόρη, αλλά αύξησε τον κίνδυνο με την κλοπιδογρέλη. Ο συνολικός κίνδυνος σοβαρών CABG-σχετικών αιμορραγικών επιπλοκών ήταν χαμηλότερος με την τικαγρελόρη σε σχέση με την κλοπιδογρέλη.

Hansson EC et al. Coronary artery bypass grafting-related bleeding complications in patients treated with ticagrelor or clopidogrel: a nationwide study. Eur Heart J 2016;37:189-97.

Δείτε ολόκληρο το άρθρο

Η νταμπιγκατράνη είναι εξίσου αποτελεσματική, αλλά σημαντικά πιο ασφαλής από την ασενοκουμαρόλη σε ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή.

Ο σκοπός αυτής της μελέτης ήταν να αξιολογηθεί η αποτελεσματικότητα και η ασφάλεια της νταμπιγκατράνης σε σχέση με την ασενοκουμαρόλη σε ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή (ΚΜ) στην καθημερινή κλινική πρακτική.

Σε αυτή τη μελέτη παρατήρησης, αξιολογήθηκαν όλοι οι διαδοχικοί ασθενείς (920) που ξεκίνησαν αντιπηκτική αγωγή λόγω ΚΜ στο εξωτερικό ιατρείο του κέντρου της μελέτης από το 2010 έως το 2013. Τα στοιχεία συλλέχθηκαν από τους ηλεκτρονικούς φακέλους των ασθενών. Τα κύρια καταληκτικά σημεία της μελέτης ήταν το εγκεφαλικό επεισόδιο, η συστηματική εμβολή και η μείζων αιμορραγία. Τελικά στη μελέτη συμμετείχαν 383 ασθενείς που έλαβαν ασενοκουμαρόλη και 383 ασθενείς που έλαβαν νταμπιγκατράνη. Η μέση διάρκεια παρακολούθησης των ασθενών ήταν 1,5 ± 0,56 έτη. Ο μέσος υπολογιζόμενος κίνδυνος εγκεφαλικού επεισοδίου, σύμφωνα με το σκορ CHA2DS2-Vasc ήταν 3,5% / έτος για τους ασθενείς που ελάμβαναν θεραπεία με νταμπιγκατράνη vs 3,7% / έτος για τους ασθενείς που ελάμβαναν ασενοκουμαρόλη. Η πραγματική συχνότητα εμφάνισης εγκεφαλικού επεισοδίου ή συστηματικής εμβολής ήταν 0,8% / έτος (95% CI, 0,2-2,1) vs 1,0% / έτος (95% CI, 0,4-2,1), αντίστοιχα. Η πολυπαραγοντική ανάλυση επιβεβαίωσε αυτό το χαμηλότερο, αλλά μη σημαντικό κίνδυνο για την νταμπιγκατράνη σε σχέση με την ασενοκουμαρόλη μετά την προσαρμογή για το CHA2DS2-Vasc σκορ (HR για την νταμπιγκατράνη = 0,72, 95% CI, 0,20–2,63; p=0,61) Σύμφωνα με το σκορ HAS-Bled, ο μέσος υπολογιζόμενος κίνδυνος αιμορραγίας ήταν 1,7% / έτος και στις δύο ομάδες. Η πραγματική συχνότητα εμφάνισης μείζονος αιμορραγίας ήταν 2,1% / έτος (95% CI, 1,0-3,8) στην ομάδα της νταμπιγκατράνης vs 4,3% / έτος στην ομάδα της ασενοκουμαρόλης (95% CI, 2,9–6,2). Αυτή η >50% μείωση παρέμεινε σημαντική και μετά την προσαρμογή για το HAS-BLED σκορ (HR για την νταμπιγκατράνη= 0,45, 95% CI, 0,22–0,93; p=0,031).

Οι συγγραφείς καταλήγουν ότι σε ασθενείς της καθημερινής κλινικής πρακτικής με κολπική μαρμαρυγή, η νταμπιγκατράνη φαίνεται να είναι εξίσου αποτελεσματική, αλλά σημαντικά πιο ασφαλής από ό,τι η ασενοκουμαρόλη.

Korenstra Jet al. Effectiveness and safety of dabigatran versus acenocoumarol in 'real-world' patients with atrial fibrillation. Europace. 2016 Feb 3.[Epub ahead of print].

Δείτε ολόκληρο το άρθρο

Ευνοϊκό το προφίλ κινδύνου των DOACs σε ασθενείς με νεφρική νόσο.

Πρόκειται για μια μετα-ανάλυση των τυχαιοποιημένων κλινικών μελετών που συνέκριναν δεδομένα αποτελεσματικότητας και ασφάλειας (μεγάλη αιμορραγία) των DOACs σε σχέση με τη βαρφαρίνη σε ασθενείς με μη βαλβιδική κολπική μαρμαρυγή και οι οποίες είχαν διαθέσιμα δεδομένα σχετικά με τη νεφρική λειτουργία. Εκτιμήθηκε ο σχετικός κίνδυνος (RR) του αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου/συστηματικής εμβολής και της μείζονος αιμορραγίας σε σχέση με τη νεφρική λειτουργία (με βάση τον αρχικό εκτιμώμενο ρυθμό σπειραματικής διήθησης χωρίσθηκαν 3 ομάδες: κανονική νεφρική λειτουργία (GFR> 80 ml / min), ελαφρώς μειωμένη (GFR 50-80 ml / min) και μέτρια δυσλειτουργία (GFR<50 ml / min). Συμπεριελήφθησαν τελικά 4 τυχαιοποιημένες κλινικές μελέτες (58.338 άτομα). Ο σχετικός κίνδυνος του αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου/συστηματικής εμβολής και της μείζονος αιμορραγίας ήταν υψηλότερος σε ασθενείς με νεφρική δυσλειτουργία σε σύγκριση με αυτούς με φυσιολογική νεφρική λειτουργία, ανεξάρτητα από το είδος της αντιπηκτικής αγωγής. Σε άτομα με φυσιολογική νεφρική λειτουργία, δεν παρατηρήθηκε καμία διαφορά στον κίνδυνο του αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου/συστηματικής εμβολής, ενώ ο κίνδυνος μείζονος αιμορραγίας ήταν ελαφρώς μικρότερος στα άτομα που ελάμβαναν DOACs (RR 0,87, 95% CI, 0,76 - 0,99). Σε ασθενείς με ήπια ή μέτρια νεφρική δυσλειτουργία, οι DOACs συσχετίστηκαν με μειωμένο κίνδυνο αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου/συστηματικής εμβολής (RR 0,75, 95% CI, 0,66-0,85 και RR 0,80, 95% CI 0,68-0,94, αντίστοιχα) και μείζονος αιμορραγίας (RR 0,87, 95% CI 0,79-0,95 και RR 0,80, 95% CI 0,71-0,91, αντίστοιχα) σε σύγκριση με τη βαρφαρίνη.

Συμπερασματικά, η χρήση των DOACs συσχετίστηκε με μειωμένο κίνδυνο αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου/συστηματικής εμβολής και μείζονος αιμορραγίας σε σύγκριση με τη βαρφαρίνη σε ασθενείς με ήπια ή μέτρια νεφρική δυσλειτουργία, υποδηλώνοντας ένα ευνοϊκό προφίλ κινδύνου αυτών των παραγόντων σε ασθενείς με νεφρική νόσο.

Del-Carpio Munoz F et al. Meta-Analysis of Renal Function on the Safety and Efficacy of Novel Oral Anticoagulants for Atrial Fibrillation. Am J Cardiol 2016;117:69-75.

Δείτε ολόκληρο το άρθρο

Η ριβαροξαμπάνη είναι μια ασφαλής και αποτελεσματική εναλλακτική λύση για την καθιερωμένη αντιπηκτική θεραπεία σε ένα ευρύ φάσμα ασθενών με συμπτωματική εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση.

Η μελέτη XALIA (XA inhibition with rivaroxaban for Long-term and Initial Anticoagulation in venous thromboembolism) είναι μία διεθνής πολυκεντρική προοπτική, μη παρεμβατική μελέτη σε ασθενείς με εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση, που έγινε σε νοσοκομεία και κέντρα κοινωνικής φροντίδας σε 21 χώρες. Η μελέτη διερεύνησε την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα της ριβαροξαμπάνης σε σύγκριση με την καθιερωμένη αντιπηκτική θεραπεία (αρχική θεραπεία με κλασική ηπαρίνη, ηπαρίνη χαμηλού μοριακού βάρους, ή fondaparinux, συνήθως σε συνδυασμό με ανταγωνιστή της βιταμίνης Κ) για τουλάχιστον 3 μήνες. Κατάλληλοι για τη μελέτη ήταν ενήλικες (ηλικίας ≥18 ετών) με αντικειμενικά επιβεβαιωμένη διάγνωση εν τω βάθει φλεβικής θρόμβωσης, καθώς και μία ένδειξη για να λάβουν αντιπηκτική αγωγή για τουλάχιστον 3 μήνες. Μετά την έγκριση της ριβαροξαμπάνης για τη θεραπεία της πνευμονικής εμβολής, οι ασθενείς με εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση και πνευμονική εμβολή ήταν επίσης κατάλληλοι για τη μελέτη. Ωστόσο, εκείνοι με μεμονωμένη πνευμονική εμβολή δεν συμπεριλήφθηκαν. Ο τύπος, η δόση και η διάρκεια της θεραπείας για κάθε ασθενή ήταν στη διακριτική ευχέρεια του ιατρού. Τα πρωτογενή καταληκτικά σημεία αποτελεσματικότητας και ασφάλειας της μελέτης ήταν η σημαντική αιμορραγία, η υποτροπιάζουσα φλεβική θρομβοεμβολή και η θνητότητα από κάθε αίτιο.

Στη μελέτη συμμετείχαν 5142 ασθενείς, 2619 στην ομάδα της ριβαροξαμπάνης και 2149 στην ομάδα της τυπικής αντιπηκτικής θεραπείας. Οι ασθενείς στην ομάδα της ριβαροξαμπάνης ήταν νεότεροι και είχαν σπανιότερα ενεργό καρκίνο ή πνευμονική εμβολή σε σχέση με τους ασθενείς της ομάδας της καθιερωμένης αντιπηκτικής αγωγής. Η συχνότητα της μείζονος αιμορραγίας ήταν 0,8% (19/2505) στην ομάδα της ριβαροξαμπάνης και 2,1% (43/2010) στην ομάδας της καθιερωμένης αντιπηκτικής αγωγής (HR 0,77, 95% CI, 0,40-1,50; p=0,44. Η συχνότητα των επαναλαμβανόμενων επεισοδίων φλεβοθρόμβωσης ήταν 1,4% (36/2505) στην ομάδα της ριβαροξαμπάνης και 2,3% (47/2010) στην ομάδας της καθιερωμένης αντιπηκτικής αγωγής (HR 0 ,91, 95% CI, 0,54-1,54; p=0,72). Η συχνότητα της θνητότητας από κάθε αιτία ήταν 0,4% (11/2505) στην ομάδα της ριβαροξαμπάνης και 3,4% (69/2010) στην ομάδας της καθιερωμένης αντιπηκτικής αγωγής (HR 0,51, 95% CI, 0,24-1,07; p=0,074). Η συχνότητα των ανεπιθύμητων ενεργειών που σχετίζονταν με τη θεραπεία ήταν παρόμοια μεταξύ των δύο ομάδων.

Στην καθημερινή κλινική πρακτική, οι ασθενείς που έλαβαν ριβαροξαμπάνη είχαν χαμηλότερο προφίλ κινδύνου κατά την έναρξη της αγωγής από εκείνους που έλαβαν την καθιερωμένη αντιπηκτική αγωγή. Τα αποτελέσματα της μελέτης επιβεβαιώνουν ότι η ριβαροξαμπάνη είναι μια ασφαλής και αποτελεσματική εναλλακτική λύση για την καθιερωμένη αντιπηκτική θεραπεία σε ένα ευρύ φάσμα ασθενών. Τα ποσοστά της μείζονος αιμορραγίας και της υποτροπιάζουσας φλεβοθρόμβωσης ήταν χαμηλά στους ασθενείς που έλαβαν ριβαροξαμπάνη και συνεπή με τα ευρήματα των μελετών φάσης 3.

Ageno W et al. Safety and effectiveness of oral rivaroxaban versus standard anticoagulation for the treatment of symptomatic deep-vein thrombosis (XALIA): an international, prospective, non-interventional study. Lancet Haematol 2016 Jan 3:e12-21. Epub 2015 Dec 8.

Δείτε ολόκληρο το άρθρο

Για περισσότερα άρθρα πατήστε εδώ
Αυτό το μήνυμα πληρεί τις προϋποθέσεις της Ευρωπαϊκής νομοθεσίας περί διαφημιστικών μηνυμάτων, καθώς φέρει τα πλήρη στοιχεία του αποστολέα ευκρινώς και δίνει στον παραλήπτη τη δυνατότητα διαγραφής (Directiva 2002/31/CE του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου). Εάν είσαστε σε αυτή τη λίστα κατά λάθος ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο θέλετε να διαγραφεί το e-mail σας από αυτή τη λίστα παραληπτών ενημερώστε μας. Για να διαγραφείτε από αυτήν την λίστα παρακαλώ πατήστε εδώ.