Ι.Μ.Ε.Θ.Α.
Ινστιτούτο Μελέτης και Εκπαίδευσης στη Θρόμβωση και την Αντιθρομβωτική αγωγή
Newsletter   Ιούνιος 2014
Επισκεφθείτε το δικτυακό τόπο μας www.imetha.gr.
Νέα

Η International Society on Thrombosis and Haemostasis (ISTH) καθιέρωσε τον ετήσιο εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Θρόμβωσης (World Thrombosis Day) ο οποίος θα γίνει για πρώτη φορά στις 13 Οκτωβρίου 2014. Το Ι.Μ.Ε.Θ.Α. έχει ορισθεί επισήμως εκ μέρους της χώρας ως ο φορέας που θα αναλάβει τη διοργάνωση των εκδηλώσεων για τον εορτασμό της ημέρας αυτής.

Δείτε περισσότερα εδώ.

Δημοσιεύθηκαν οι αναθεωρημένες οδηγίες του Βρετανικού National Institute for Health and Care Excellence (NICE) για την αντιμετώπιση των ασθενών με κολπική μαρμαρυγή, οι οποίες συμφωνούν κατά βάση με τις οδηγίες της Ευρωπαϊκής Καρδιολογικής Εταιρείας (ESC).

Τα πιο ενδιαφέροντα σημεία των οδηγιών είναι:

• δε συνιστάται η χρήση της ασπιρίνης ως μονοθεραπεία για την πρόληψη αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου

• προτείνεται η χρήση των νέων αντιπηκτικών (νταμπιγκατράνη, ριβαροξαμπάνη και εντοξαμπάνη) ως επιλογή πρώτης γραμμής για την αντιπηκτική θεραπεία, όπως και η βαρφαρίνη σε ασθενείς με CHADS-VASc σκορ ≥2, συνυπολογίζοντας και τον κίνδυνο αιμορραγίας

Δείτε περισσότερα εδώ:

H Boehringer Ingelheim ανακοίνωσε μια νέα μελέτη της νταμπιγκατράνης σε ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή (ΚΜ). Η μελέτη RE-CIRCUIT ™ θα διερευνήσει την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα της αδιάλειπτης αντιπηκτικής αγωγής με νταμπιγκατράνη σε ασθενείς με ΚΜ που υποβάλλονται σε ablation. Τα αποτελέσματα της μελέτης αναμένονται το 2016.
Επίσης, η ίδια εταιρεία ανακοίνωσε ότι o FDA έχει υποστηρίξει την έρευνα για το idarucizumab, ένα εξανθρωπισμένο μονοκλωνικό αντίσωμα, που μελετάται ως ειδικό αντίδοτο για την νταμπιγκατράνη.
Επίκαιρα άρθρα
Επιμέλεια: Δρ. Καλλιρρόη Καλαντζή  
Η προεγχειρητική χορήγηση ασπιρίνης δε μειώνει το θάνατο ή το μη θανατηφόρο έμφραγμα του μυοκαρδίου, αλλά αυξάνει τον κίνδυνο μείζονος αιμορραγίας

Στη μελέτη POISE-2 (Perioperative Ischemic Evaluation 2), 10.010 ασθενείς με αυξημένο κίνδυνο αγγειακών επιπλοκών, που επρόκειτο να υποβληθούν σε μη καρδιοχειρουργική επέμβαση τυχαιοποιήθηκαν να λάβουν ασπιρίνη ή εικονικό φάρμακο και κλονιδίνη ή εικονικό φάρμακο. Για το σκέλος της ασπιρίνης, οι ασθενείς κατηγοριοποιήθηκαν ανάλογα με το αν δεν είχαν λάβει ασπιρίνη πριν από τη μελέτη (5.628 ασθενείς) ή ήταν ήδη σε θεραπευτική αγωγή με ασπιρίνη (4.382 ασθενείς). Οι ασθενείς άρχισαν να παίρνουν ασπιρίνη (σε δόση των 200 mg) ή εικονικό φάρμακο ακριβώς πριν την επέμβαση και συνέχισαν καθημερινά (σε δόση των 100 mg) για 30 ημέρες αν δεν είχαν πάρει ποτέ ασπιρίνη και για 7 ημέρες αν ήταν ήδη σε αγωγή με ασπιρίνη. Μετά από τα παραπάνω χρονικά διαστήματα αντίστοιχα οι ασθενείς επανήλθαν στην αρχική θεραπευτική αγωγή με ή χωρίς ασπιρίνη. Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο ήταν ο συνδυασμός θανάτου ή μη θανατηφόρου εμφράγματος του μυοκαρδίου σε 30 ημέρες.

Το πρωτογενές καταληκτικό σημείο εμφανίστηκε σε 351 από τους 4.998 ασθενείς (7,0%) στην ομάδα της ασπιρίνης και σε 355 από τους 5.012 ασθενείς (7,1%) στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου (για την ομάδα της ασπιρίνης HR, 0,99; 95% CI, 0,86-1,15; p=0,92). Η μείζων αιμορραγία ήταν πιο συχνή στην ομάδα της ασπιρίνης (4,6%) σε σχέση με την ομάδα του εικονικού φαρμάκου (3,8%). (HR, 1,23; 95% CI, 1,01-1,49; p=0,04). Τα πρωτογενή και δευτερογενή αποτελέσματα έκβασης ήταν παρόμοια και στις δύο ομάδες της ασπιρίνης.

Devereaux PJ et al. Aspirin in Patients Undergoing Noncardiac Surgery. N Engl J Med 2014;370:1494-503

Δείτε ολόκληρο το άρθρο
Η αυξημένη υπό θεραπεία αντιδραστικότητα των αιμοπεταλίων δεν αποτελεί τροποποιήσιμο παράγοντα κινδύνου για τη δευτερογενή πρόληψη μετά από PCI

Είναι γνωστό από τα αποτελέσματα της μελέτης ARCTIC (Assessment by a Double Randomization of a Conventional Antiplatelet Strategy Versus a Monitoring-Guided Strategy for Drug-Eluting Stent Implantation and of Treatment Interruption Versus Continuation One Year After Stenting) ότι η εξατομίκευση της αντιαιμοπεταλιακής θεραπείας με τον έλεγχο της λειτουργικότητας των αιμοπεταλίων δε βελτίωσε την έκβαση μετά από PCI . Κατά πόσον, όμως, τα αποτελέσματα είναι διαφορετικά κατά τη φάση της δευτερογενούς πρόληψης μετά την έξοδο από το νοσοκομείο και όταν τα περιεπεμβατικά συμβάντα έχουν αποκλειστεί, παραμένει άγνωστο. Για το λόγο αυτό πραγματοποιήθηκε μια ξεχωριστή ανάλυση της μελέτης η οποία ανέλυσε τα δεδομένα των ασθενών από τη στιγμή που έλαβαν εξιτήριο από το νοσοκομείο και κατά τη διάρκεια 1 έτους ως προς το πρωτεύον καταληκτικό σημείο θανάτου, εμφράγματος του μυοκαρδίου, θρόμβωσης του stent, εγκεφαλικού επεισοδίου, ή επείγουσας επαναγγείωσης.

Σύμφωνα με την αρχική μελέτη 2.440 ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν πριν από την PCI σε μια στρατηγική παρακολούθησης της λειτουργικότητας των αιμοπεταλίων (με τη μέθοδο VerifyNow P2Y12/ασπιρίνη) και ακολούθως τροποποίηση του φαρμάκου σε αυτούς με κακή απόκριση στην αντιαιμοπεταλιακή θεραπεία ή σε μια συμβατική στρατηγική χωρίς παρακολούθηση και χωρίς αλλαγή στο φάρμακο ή στη δόση. Με βάση τα στοιχεία της παρούσας ανάλυσης, μετά την έξοδο από το νοσοκομείο και για τη διάρκεια ενός έτους, το πρωτεύον καταληκτικό σημείο εμφανίστηκε στο 8,6% των ασθενών στους οποίους έγινε παρακολούθηση της λειτουργικότητας των αιμοπεταλίων τους και στο 7,9% των ασθενών που ακολούθησαν τη συμβατική στρατηγική (HR, 1,105; 95% CI, 0,835–1,461; p=0,48). Η θρόμβωση του stent ή η επείγουσα επαναγγείωση εμφανίστηκαν στο 4,4% και 4,5% των ασθενών των δύο ομάδων, αντίστοιχα (p=0,99). Τα ποσοστά εκδήλωσης μείζονος αιμορραγίας ήταν 1,8% στην ομάδα της παρακολούθησης και 2,8% στην άλλη ομάδα (p=0,11), ενώ οι μείζονες ή οι ελάσσονες αιμορραγίες ήταν 2,3% και 3,4%, αντίστοιχα (p=0,10).

Οι συγγραφείς καταλήγουν ότι η ανίχνευση της υπεραντιδραστικότητας των αιμοπεταλίων με τον έλεγχο της λειτουργικότητάς τους σε ασθενείς που υποβάλλονται σε PCI και η περαιτέρω τροποποίηση της θεραπευτικής αγωγής δε μειώνουν την υποτροπή της ισχαιμίας μετά την PCI. Επομένως, η υπο-θεραπεία υπεραντιδραστικότητα των αιμοπεταλίων δεν μπορεί να θεωρηθεί ως τροποποιήσιμος παράγοντας κινδύνου για τη δευτερογενή πρόληψη μετά από PCI.

Montalescot G et al. High On-Treatment Platelet Reactivity as a Risk Factor for Secondary Prevention After Coronary Stent Revascularization. A Landmark Analysis of the ARCTIC Study. Circulation. 2014;129:2136-43

Δείτε ολόκληρο το άρθρο
Σε ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή και σταθερή στεφανιαία νόσο, η προσθήκη αντιαιμοπεταλιακού φαρμάκου στη θεραπεία με ανταγωνιστή βιταμίνης Κ δε μείωσε τον κίνδυνο επανεμφάνισης στεφανιαίων συμβάντων ή θρομβοεμβολής, ενώ αύξησε σημαντικά τις αιμορραγίες

Στην παρούσα μελέτη διερευνήθηκε η αποτελεσματικότητα και η ασφάλεια της προσθήκης αντιαιμοπεταλιακού φαρμάκου στη θεραπεία με ανταγωνιστή της βιταμίνης Κ (ΑVΚ), σε ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή και σταθερή στεφανιαία νόσο (ΣΝ).

Αρχικά ανιχνεύθηκαν όλοι οι ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή και σταθερή ΣΝ (η οποία ορίσθηκε έως και 12 μήνες από ένα οξύ στεφανιαίο συμβάν) μεταξύ 2002 και 2011 και εξετάσθηκε ο κίνδυνος εμφάνισης καρδιαγγειακών συμβάντων και σοβαρών αιμορραγιών που απαιτούν νοσηλεία σε σχέση με την τρέχουσα αντιθρομβωτική αγωγή. Συνολικά συμπεριλήφθηκαν 8.700 ασθενείς (μέση ηλικία, 74,2 χρόνια, 38% γυναίκες). Κατά τη διάρκεια μιας μέσης παρακολούθησης 3,3 ετών, τα ποσοστά εμφάνισης εμφράγματος του μυοκαρδίου / καρδιαγγειακού θανάτου, θρομβοεμβολής και σοβαρής αιμορραγίας, ήταν 7,2, 3,8, και 4,0 ανά 100 ανθρωπο-έτη, αντίστοιχα. Σε σχέση με τη μονοθεραπεία με ΑVΚ, ο κίνδυνος εμφράγματος του μυοκαρδίου / καρδιαγγειακού θανάτου ήταν παρόμοιος σε σύγκριση με όσους έλαβαν συνδυασμό ΑVΚ με ασπιρίνη (HR, 1,12; 95% CI, 0,94-1,34) ή ΑVΚ με κλοπιδογρέλη (HR, 1,53; 95% CI, 0,93-2,52). Ο κίνδυνος θρομβοεμβολής ήταν παρόμοιος σε όλα τα σχήματα που συμπεριελάμβαναν ΑVΚ, ενώ ο κίνδυνος αιμορραγίας αυξανόταν όταν η ασπιρίνη (HR, 1,50; 95% CI, 1,23-1,82) ή η κλοπιδογρέλη (HR, 1,84; 95% CI, 1,11-3,06) προστέθηκε στον ΑVΚ.

Η κοινή πρακτική, λοιπόν, της προσθήκης αντιαιμοπεταλιακής θεραπείας στην από του στόματος αντιπηκτική αγωγή με ΑVΚ σε ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή και σταθερή ΣΝ χρήζει επαναξιολόγησης.

Lamberts M et al. Antiplatelet Therapy for Stable Coronary Artery Disease in Atrial Fibrillation Patients Taking an Oral Anticoagulant: A Nationwide Cohort Study. Circulation 2014;129:1577-85

Δείτε ολόκληρο το άρθρο
Πιλοτική χρήση της τικαγκρελόρης σε ασθενείς με αντίσταση στην κλοπιδογρέλη που υποβάλλονται σε ενδαγγειακές επεμβάσεις στην περιφερική κυκλοφορία

Η μελέτη αυτή διερεύνησε την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα της τικαγρελόρης σε ασθενείς με κρίσιμη ισχαιμία άκρων (CLI) και υψηλή, υπό- θεραπεία με κλοπιδογρέλη, αντιδραστικότητα των αιμοπεταλίων (HCPR) οι οποίοι υποβάλλονται σε σύνθετες, περιφερικές ενδαγγειακές επεμβάσεις διάσωσης σκέλους (PEP).

Η μελέτη συμπεριέλαβε διαδοχικούς ασθενείς με HCPR που υποβλήθηκαν σε PEP για CLI. Η HCPR ορίστηκε ως μονάδες αντιδραστικότητας των αιμοπεταλίων (PRU) >234, όπως αξιολογήθηκε με τη δοκιμασία P2Y12 VerifyNow. Οι ασθενείς με HCPR στην κλοπιδογρέλη έλαβαν τικαγρελόρη 180 mg ακολουθούμενη από 90 mg x 2 καθώς και ασπιρίνη 100 mg ημερησίως, για 6 μήνες και στη συνέχεια μονοθεραπεία με τικαγρελόρη 90 mg x 2. Το πρωτογενές καταληκτικό σημείο ασφάλειας ήταν η μείζων αιμορραγία και το πρωτογενές καταληκτικό σημείο αποτελεσματικότητας ήταν ο συνδυασμός καρδιαγγειακού θανάτου και σοβαρού ακρωτηριασμού. Τα δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία περιελάμβαναν το επίπεδο της αναστολής των αιμοπεταλίων που επιτεύχθηκε, καθώς και το ποσοστό επιβίωσης χωρίς επαναγγείωση του άκρου στόχου (TLR). Συνολικά διερευνήθηκαν 37 CLI ασθενείς με συνολικά νοσούντα 40 άκρα. Η μέση περίοδος παρακολούθησης ήταν 11,3±5,0 μήνες (εύρος 6-21). Το μέσο μήκος της βλάβης που αντιμετωπίστηκε ήταν 229,2±71,4 mm στο μηροιγνυακό άξονα και 179,3±83,9 mm στις κνημιαίες αρτηρίες. Δεν ανιχνεύθηκαν μείζονες ή ελάσσονες αιμορραγίες. Παρατηρήθηκαν τέσσερις περιεγχειρητικές ήπιες ανεπιθύμητες ενέργειες (ελάσσων αιμορραγία, αλλεργική αντίδραση, δύσπνοια, καρδιακή αρρυθμία, κλπ) (10,8%), ενώ σε δύο περιπτώσεις (5,6%) η τικαγρελόρη διεκόπη. Σε όλους τους ασθενείς η τικαγρελόρη πέτυχε αναστολή των αιμοπεταλίων χαμηλότερη από την τιμή κατωφλίου (234 PRU). Οι μέσες τιμές PRU στους ασθενείς με HCPR στην κλοπιδογρέλη ήταν 308,4±41,8 (εύρος 257-422) έναντι 67,0±52,8 (εύρος 2-189) όταν έγινε αλλαγή σε τικαγρελόρη. Το κατά Kaplan-Meier εκτιμώμενο πρωτογενές καταληκτικό σημείο αποτελεσματικότητας και τα ποσοστά επιβίωσης χωρίς TLR ήταν 92,0 και 67,3% στους 12 μήνες, αντίστοιχα.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης, η αρχική εμπειρία με τικαγρελόρη σε ασθενείς με CLI και HCPR αποδεικνύεται ασφαλής και αποτελεσματική, αφού οδηγεί σε επαρκή αναστολή των αιμοπεταλίων και ικανοποιητικά κλινικά αποτελέσματα χωρίς μείζονες επιπλοκές.

Spiliopoulos S et al. Initial Experience With Ticagrelor in Patients With Critical Limb Ischemia and High On-Clopidogrel Platelet Reactivity Undergoing Complex Peripheral Endovascular Procedures. Cardiovasc Intervent Radiol 2014. [Epub ahead of print]

Δείτε ολόκληρο το άρθρο
Οι νέοι από του στόματος ανταγωνιστές του υποδοχέα των αιμοπεταλίων P2Y12 μειώνουν τα ισχαιμικά επεισόδια, χωρίς να αυξάνουν τις μείζονες αιμορραγίες σε ασθενείς με στεφανιαία νόσο: Μετα-ανάλυση τυχαιοποιημένων μελετών

Πρόκειται για μια μετα-ανάλυση τυχαιοποιημένων μελετών που συνέκρινε τους νέους από του στόματος (πρασουγρέλη και τικαγρελόρη) ή ενδοφλέβιους (καγκρελόρη και ελινογρέλη) ανταγωνιστές του υποδοχέα των αιμοπεταλίων P2Y12 με την κλοπιδογρέλη, ώστε να καθοριστεί η αποτελεσματικότητα και η ασφάλειά τους σε ασθενείς με στεφανιαία νόσο (ΣΝ).

Συμπεριελήφθησαν δώδεκα τυχαιοποιημένες μελέτες και δύο αναλύσεις υποομάδων των μελετών αυτών οι οποίες ήταν επικεντρωμένες σε ασθενείς με έμφραγμα του μυοκαρδίου με ανάσπαση του διαστήματος ST (STEMI). Η βάση δεδομένων αποτελείται από 82.784 ασθενείς, με 43.875 (53%) να λαμβάνουν τους νέους από του στόματος ανταγωνιστές του P2Y12 σε σύγκριση με την κλοπιδογρέλη και 38.909 (47%) να λαμβάνουν τους ενδοφλέβιους ανταγωνιστές σε σύγκριση με την κλοπιδογρέλη. Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο αποτελεσματικότητας ήταν τα μείζονα ανεπιθύμητα καρδιακά συμβάντα (MACEs). Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο ασφάλειας ήταν η κατά TIMI σοβαρή αιμορραγία. Οι νέοι από του στόματος ανταγωνιστές του P2Y12 μείωσαν σημαντικά τα MACEs (OR, 0,85; p <0,0001 για το σύνολο των ασθενών, OR, 0,77; p=0,04 για τα STEMI) και το θάνατο από κάθε αιτία (OR, 0,88; p=0,04 για όλους τους ασθενείς και OR, 0,77; p=0,01 για τα STEMI) σε σύγκριση με την κλοπιδογρέλη, ειδικά στους ασθενείς με STEMI. Ως προς την αιμορραγία, η αύξηση της κατά TIMI μείζονος αιμορραγίας παρατηρήθηκε μόνο από την πρασουγρέλη σε σύγκριση με την κλοπιδογρέλη (OR, 1,28, 95% CI, 1,04-1,57; p=0,02). Μεταξύ των νέων ενδοφλέβιων αναστολέων του P2Y12, μόνο η καγκρελόρη (και όχι η ελινογρέλη) μείωσε σημαντικά τον κίνδυνο των MACEs και της θρόμβωσης του stent σε σύγκριση με την κλοπιδογρέλη, ενώ τόσο η καγκρελόρη, όσο και η ελινογρέλη δε σχετίσθηκαν με αιμορραγικά συμβάντα.

Συμπερασματικά, οι νέοι από του στόματος ανταγωνιστές του υποδοχέα P2Y12 μειώνουν τα ισχαιμικά επεισόδια σε ασθενείς με ΣΝ, χωρίς να υπάρχει προφανής αύξηση της μείζονος αιμορραγίας, ενώ η αναλογία κινδύνου / οφέλους είναι ιδιαίτερα ευνοϊκή για τους ασθενείς με STEMI. Επιπλέον, μόνο η καγκρελόρη είναι ευεργετική για τα ισχαιμικά επεισόδια σε ασθενείς που λαμβάνουν νέους ενδοφλέβιους αναστολείς του υποδοχέα P2Y12.

Tang X-F et al. Impact of new oral or intravenous P2Y12 inhibitors and clopidogrel on major ischemic and bleeding events in patients with coronary artery disease: A meta-analysis of randomized trials. Atherosclerosis 2014;233:568-78

Δείτε ολόκληρο το άρθρο
Σε ασθενείς με ασταθή στηθάγχη ή έμφραγμα του μυοκαρδίου χωρίς ανάσπαση του διαστήματος ST που αντιμετωπίζονται συντηρητικά, η χρήση κλοπιδογρέλης σχετίζεται με χαμηλότερο κίνδυνο θανάτου από κάθε αιτία και εμφράγματος, ιδιαίτερα στους ασθενείς με NSTEMI

Πρόκειται για μια αναδρομική μελέτη σε άτομα της κοινότητας του Kaiser Permanente της Βόρειας Καλιφόρνια, χωρίς ιστορικό στεφανιαίας νόσου ή προηγούμενη χρήση κλοπιδογρέλης, τα οποία εμφάνισαν ασταθή στηθάγχη (UA) ή έμφραγμα του μυοκαρδίου χωρίς ανάσπαση του διαστήματος ST (NSTEMI) και αντιμετωπίσθηκαν συντηρητικά (δηλαδή, δεν έγινε PCI ή αορτοστεφανιαία παράκαμψη κατά την εισαγωγή στο νοσοκομείο ή εντός 7 ημερών μετά την έξοδο). Σε περισσότερα από 2 χρόνια παρακολούθησης, εκτιμήθηκε η συσχέτιση μεταξύ της χρήσης της κλοπιδογρέλης και της θνητότητας από κάθε αίτιο, της παραμονής στο νοσοκομείο για έμφραγμα του μυοκαρδίου και του σύνθετου καταληκτικού σημείου θανάτου από κάθε αίτιο ή ΜΙ.

Συμπεριελήφθησαν 16.365 ασθενείς με UA (35%) ή NSTEMI (65%). Το 36% των ασθενών αυτών έλαβαν κλοπιδογρέλη έως και 7 ημέρες από την έξοδο από το νοσοκομείο. Σε 8.562 «propensity score–matched» ασθενείς, αυτοί που έλαβαν κλοπιδογρέλη είχαν χαμηλότερα ποσοστά θνητότητας από κάθε αίτιο (8,3% vs 13,0%, p<0,01, adjusted HR, 0,63; 95% CI, 0,54-0,72) και του σύνθετου καταληκτικού σημείου θανάτου από κάθε αιτία ή ΜΙ (13,5% vs 17,4%, p<0,01, HR, 0,74; 95% CI, 0,66-0,84), αλλά όχι μόνο του MI (6,7% vs 7,2%, p=0,30, HR, 0,93; 95% CI, 0,78-1,11) σε σύγκριση με τους ασθενείς που δεν έλαβαν κλοπιδογρέλη. Η ευνοϊκή επίδραση της κλοπιδογρέλης ήταν σημαντική ως προς το σύνθετο καταληκτικό σημείο θανάτου από κάθε αιτία ή ΜΙ μόνο σε ασθενείς που προσήλθαν στο νοσοκομείο με NSTEMI (HR, 0,67; 95% CI, 0,59-0,76; p<0,01), και όχι μεταξύ εκείνων που παρουσιάστηκαν με UA (HR, 1,25; 95% CI, 0,94-1,67). Στα αποτελέσματα της μελέτης δεν αναφέρονται στοιχεία για την ασπιρίνη.

Solomon MD et al. Comparative Effectiveness of Clopidogrel in Medically Managed Patients With Unstable Angina and Non–ST-Segment Elevation Myocardial Infarction. J Am Coll Cardiol 2014;63:2249-57

Δείτε ολόκληρο το άρθρο
Σε ασθενείς με σταθερή στεφανιαία νόσο, η μετάβαση από τικαγρελόρη σε πρασουγρέλη σχετίστηκε με αύξηση της αντιδραστικότητας των αιμοπεταλίων που εν μέρει μόνο αντισταθμίστηκε από τη χορήγηση δόσης φόρτισης

Ο στόχος της μελέτης SWAP-2 (Switching Anti Platelet–2)ήταν να αξιολογήσει τις φαρμακοδυναμικές επιδράσεις της αλλαγής της θεραπείας των ασθενών με σταθερή στεφανιαία νόσο (ΣΝ) από τικαγρελόρη σε πρασουγρέλη.

Οι ασθενείς με σταθερή ΣΝ υπό θεραπεία με ασπιρίνη (Ν=110), έλαβαν μια δόση εφόδου (LD) με τικαγρελόρη 180 mg και στη συνέχεια δόση συντήρησης (MD) 90 mg x 2. Μετά από 3 -5 ημέρες, οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν είτε να συνεχίσουν τη θεραπεία με τικαγρελόρη ή να στραφούν σε πρασουγρέλη 10 mg μία φορά ημερησίως MD, με ή χωρίς LD 60 mg. Η συμπεριφορά των αιμοπεταλίων στην αντιαιμοπεταλιακή αγωγή μελετήθηκε με δύο μεθόδους, τη μέθοδο VerifyNow P2Y12 (αποτελέσματα σε μονάδες PRU) και με τη δοκιμή VASP. Οι μετρήσεις έγιναν πριν και 3-5 μέρες μετά τη χορήγηση της τικαγρελόρης καθώς και 2, 4, 24, και 48 ώρες και 7 ημέρες μετά την τυχαιοποίηση σε τικαγρελόρη ή πρασουγρέλη.

Η αντιδραστικότητα των αιμοπεταλίων ήταν σημαντικά μεγαλύτερη στις 24 και 48 ώρες μετά την αλλαγή σε πρασουγρέλη σε σύγκριση με τη συνέχιση της θεραπείας με τικαγρελόρη, αν και το φαινόμενο αυτό παρατηρήθηκε σε μικρότερο βαθμό σε αυτούς που έλαβαν LD πρασουγρέλης. Οι μέσες τιμές PRU παρέμειναν σημαντικά υψηλότερες στην ομάδα της πρασουγρέλης (με ή χωρίς LD) έναντι της ομάδας της τικαγρελόρης [μέση διαφορά: 46 (95% CI, 25-67)] και δεν πληρούσαν το πρωτεύον καταληκτικό σημείο μη κατωτερότητας των 10 mg MD της πρασουγρέλης σε σύγκριση με τα 90 mg x 2 της τικαγρελόρης (ανώτερο όριο του CI, 45). Οι τιμές PRU στην ομάδα της πρασουγρέλης μειώθηκαν στις 7 ημέρες σε σύγκριση με αυτές των 24 ή 48 ωρών με αποτέλεσμα να μην εμφανίζεται πλέον διαφορά μεταξύ της ομάδας της πρασουγρέλης (με ή χωρίς δόση φόρτισης) και αυτής της τικαγρελόρης ως προς το ποσοστό των ασθενών που εμφάνισαν αυξημένη αντιδραστικότητα των αιμοπεταλίων.

Angiolillo DJ et al. Pharmacodynamic Evaluation of Switching From Ticagrelor to Prasugrel in Patients With Stable Coronary Artery Disease Results of the SWAP-2 Study (Switching Anti Platelet-2). J Am Coll Cardiol 2014;63:1500–9

Δείτε ολόκληρο το άρθρο
 
  Για περισσότερα άρθρα πατείστε εδώ