Ι.Μ.Ε.Θ.Α.
Ινστιτούτο Μελέτης και Εκπαίδευσης στη Θρόμβωση και την Αντιθρομβωτική αγωγή
Newsletter Ιούνιος 2015
Το συγκεκριμένο email περιέχει γραφικά. Αν δεν μπορείτε να τα δείτε, πατήστε εδώ.
Προσεχείς επιστημονικές εκδηλώσεις του Ι.Μ.Ε.Θ.Α.
3ο Χειμερινό Σχολείο:
Θρόμβωση-Αντιθρομβωτικά Φάρμακα.
Από την Παθοφυσιολογία στην Κλινική Πράξη.
Ημερομηνίες: 6–8 Νοεμβρίου 2015
Τόπος: Ξενοδοχείο Xenia Portaria, Πορταριά
Website: www.imetha.gr

Χρηματοδότηση έρευνας και Χορήγηση Υποτροφιών από το ΙΜΕΘΑ

Το Ινστιτούτο Μελέτης και Εκπαίδευσης στη Θρόμβωση και την Αντιθρομβωτική Αγωγή χρηματοδοτεί ετησίως ερευνητικά πρωτόκολλα και χορηγεί υποτροφίες για εκπόνηση διδακτορικών διατριβών και διατριβών μεταπτυχιακής ειδίκευσης (Master) καθώς και για μετεκπαίδευση στο εξωτερικό, με σκοπό την προώθηση της έρευνας και εκπαίδευσης στον τομέα της Θρόμβωσης.

Η συγγραφή των ερευνητικών προτάσεων θα γίνεται στα αγγλικά σε ειδικό έντυπο υποβολής. Η καταληκτική ημερομηνία υποβολής των αιτήσεων είναι η 30η Ιουνίου 2015. Περισσότερες πληροφορίες υπάρχουν στην ιστοσελίδα του Ι.Μ.Ε.Θ.Α http://www.imetha.gr και επίσης δίνονται από τη Γραμματεία του Ι.Μ.Ε.Θ.Α, Τηλ.: +30 210 7211845, Fax: +30 210 7215082, E-mail: info@imetha.gr.

Νέα
Tο Idarucizumab (το Fab τμήμα ενός ανθρωποποιημένου μονοκλωνικού αντισώματος με υψηλή εξειδίκευση για τη νταμπιγκατράνη), κατατέθηκε προς έγκριση στις ρυθμιστικές αρχές European Medicines Agency (EMA), U.S. Food and Drug Administration (FDA) και Health Canada για χορήγησή του σε ασθενείς που χρειάζονται άμεση αναστροφή της αντιπηκτικής δράσης της νταμπιγκατράνης.
Η εντοξαμπάνη (Lixiana®) έλαβε θετική γνώμη από το CHMP (Committee for Medicinal Products for Human use) για την πρόληψη αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου και συστηματικής εμβολής σε ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή, καθώς και για την πρόληψη και τη θεραπεία της φλεβοθρόμβωσης.
H International Society on Thrombosis and Haemostasis (ISTH) αποφάσισε ότι το νέο όνομα των NOACS (New Oral Anticoagulants) θα είναι πλέον DOACS (Direct Oral Anticoagulants).
Επίκαιρα άρθρα
Επιμέλεια: Δρ. Καλλιρρόη Καλαντζή
Το Idarucizumab αναστρέφει πλήρως την αντιπηκτική δράση της νταμπιγκατράνης μέσα σε λίγα λεπτά.

Tο Idarucizumab (το Fab τμήμα ενός ανθρωποποιημένου μονοκλωνικού αντισώματος) αναπτύχθηκε με σκοπό την άμεση αναστροφή της αντιπηκτικής δράσης της νταμπιγκατράνης.

Η παρούσα προοπτική μελέτη κοόρτης είχε ως σκοπό τον προσδιορισμό της ασφάλειας των 5g Idarucizumab και της ικανότητάς του να αναστρέψει την αντιπηκτική δράση της νταμπιγκατράνης σε ασθενείς που είχαν σοβαρή αιμορραγία (ομάδα Α) ή έπρεπε να υποβληθούν σε μια επείγουσα επέμβαση (ομάδα Β). Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο ήταν το μέγιστο ποσοστό αντιστροφής της αντιπηκτικής δράσης της νταμπιγκατράνης εντός 4 ωρών από τη χορήγηση του Idarucizumab, προσδιορίζοντας σε ένα κεντρικό εργαστήριο το dilute thrombin time ή το ecarin clotting time. Ένα βασικό δευτερεύον καταληκτικό σημείο ήταν η αποκατάσταση της αιμόστασης.

Αυτή η ενδιάμεση ανάλυση συμπεριέλαβε 90 ασθενείς που έλαβαν Idarucizumab (51 ασθενείς στην ομάδα Α και 39 στην ομάδα Β). Στους 68 ασθενείς με αυξημένo dilute thrombin time και στους 81 με αυξημένο ecarin clotting time κατά την έναρξη της μελέτης, το διάμεσο μέγιστο ποσοστό αναστροφής ήταν 100% (95% CI, 100-100). Το Idarucizumab επανέφερε στο φυσιολογικό τα αποτελέσματα των δοκιμασιών στο 88 και 98% των ασθενών των δυο ομάδων, ένα αποτέλεσμα που ήταν εμφανές μέσα σε λίγα λεπτά. Οι συγκεντρώσεις της μη δεσμευμένης νταμπιγκατράνης παρέμειναν κάτω από 20 ng/ml στις 24 ώρες στο 79% των ασθενών. Σε 35 ασθενείς της ομάδας Α, στους οποίους εκτιμήθηκε η αιμόσταση, παρατηρήθηκε αποκατάσταση της αιμόστασης σε ένα μέσο όρο 11,4 ωρών. Μεταξύ των 36 ασθενών της ομάδας Β οι οποίοι υποβλήθηκαν σε μία επέμβαση, φυσιολογική διεγχειρητική αιμόσταση παρατηρήθηκε σε 33 ασθενείς, και ήπια ή μέτρια διαταραχή της αιμόστασης παρατηρήθηκε σε 2 και 1 ασθενή αντίστοιχα. Ένα μόνο θρομβωτικό συμβάν συνέβη μέσα σε 72 ώρες μετά τη χορήγηση του Idarucizumab σε έναν ασθενή στον οποίο, όμως, δεν είχε γίνει επανέναρξη των αντιπηκτικών.

Pollack CV Jr et al. Idarucizumab for Dabigatran Reversal. N Engl J Med 2015 Jun 22 [Epub ahead of print]

Δείτε ολόκληρο το άρθρο
Σε ασθενείς με ιστορικό εμφράγματος του μυοκαρδίου η τικαγρελόρη μειώνει σημαντικά τον κίνδυνο καρδιαγγειακών συμβάντων, αλλά αυξάνει τον κίνδυνο μείζονος αιμορραγίας.

Στη μελέτη PEGASUS-TIMI 54 (Prevention of Cardiovascular Events in Patients With Prior Heart Attack Using Ticagrelor Compared to Placebo on a Background of Aspirin-Thrombolysis in Myocardial Infarction 54) 21.162 ασθενείς με έμφραγμα του μυοκαρδίου πριν από 1-3 χρόνια τυχαιοποιήθηκαν να λάβουν τικαγρελόρη 90 mg δύο φορές ημερησίως, ή τικαγρελόρη 60 mg δύο φορές ημερησίως, ή εικονικό φάρμακο. Όλοι οι ασθενείς επρόκειτο να λάβουν χαμηλή δόση ασπιρίνης και παρακολουθήθηκαν για μέσο διάστημα 33 μηνών. Το πρωτεύον τελικό σημείο αποτελεσματικότητας της μελέτης ήταν ο συνδυασμός καρδιαγγειακού θανάτου, εμφράγματος του μυοκαρδίου ή εγκεφαλικού επεισοδίου. Το κύριο τελικό σημείο ασφάλειας ήταν η σοβαρή αιμορραγία κατά ΤΙΜΙ.

Και οι δύο δόσεις της τικαγρελόρης μείωσαν, σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο, το ποσοστό του πρωτεύοντος τελικού σημείου αποτελεσματικότητας, με ποσοστά (κατά Kaplan-Meier) σε 3 χρόνια 7,85% στην ομάδα που έλαβε 90 mg τικαγρελόρης δύο φορές την ημέρα, 7,77% στην ομάδα που έλαβε 60 mg τικαγρελόρης δύο φορές την ημέρα, και 9,04% στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου (HR για τα 90 mg τικαγρελόρης έναντι του εικονικού φαρμάκου 0,85; 95% CI, 0,75-0,96, p=0,008; HR για τα 60 mg της τικαγρελόρης έναντι του εικονικού φαρμάκου 0,84; 95% CI, 0,74-0,95, p=0,004). Τα ποσοστά της κατά TIMI μείζονος αιμορραγίας ήταν υψηλότερα στους ασθενείς που έλαβαν τικαγρελόρη (2,60% στην ομάδα των 90 mg και 2,30% στην ομάδα των 60 mg) σε σύγκριση με αυτούς που έλαβαν το εικονικό φάρμακο (1,06%) (p<0,001 για κάθε δόση έναντι εικονικού φαρμάκου). Τα ποσοστά της ενδοκράνιας ή θανατηφόρας αιμορραγίας στις τρεις ομάδες ήταν 0,63%, 0,71% και 0,60%, αντίστοιχα.

Bonaca MP et al. Long-term use of ticagrelor in patients with prior myocardial infarction. N Engl J Med 2015; 372:1791-800

Δείτε ολόκληρο το άρθρο

Οι ασθενείς που λαμβάνουν βαρφαρίνη για θρομβοπροφύλαξη μετά από αρθροπλαστική ισχίου ή γόνατος είναι εντός του στόχου του INR μόνο για περιορισμένο χρονικό διάστημα κατά τη διάρκεια της μετεγχειρητικής τους πορείας.

Ο σκοπός αυτής της μελέτης ήταν να καθοριστεί το ποσοστό του χρόνου που οι ασθενείς είναι προφυλαγμένοι (INR εντός θεραπευτικού στόχου) όταν λαμβάνουν βαρφαρίνη για θρομβοπροφύλαξη μετά από αρθροπλαστική ισχίου ή γόνατος.

Στη μελέτη συμπεριλήφθηκαν 184 ασθενείς που έλαβαν βαρφαρίνη για 4 εβδομάδες μετά την επέμβαση, σε δοσολογία που υπολογίστηκε χρησιμοποιώντας μία Web-εφαρμογή, η οποία συνυπολόγισε τα δημογραφικά στοιχεία των ασθενών, τα επίπεδα INR, και τη συγχορήγηση άλλων φαρμάκων.

Ασθενείς με στόχο INR μεταξύ 1,7 και 2,7 ήταν προφυλαγμένοι μόνο στο 54,4% του χρόνου (32,5% υποθεραπεύονταν και 13,0% υπερθεραπεύονταν) ενώ οι ασθενείς με στόχο INR μεταξύ 2,0 και 3,0 ήταν προφυλαγμένοι μόνο στο 45,9% του χρόνου (39,2% υποθεραπεύονταν και 14,8% υπερθεραπεύονταν).

Nam D et al. The Use of Warfarin for DVT Prophylaxis Following Hip and Knee Arthroplasty: How Often Are Patients Within Their Target INR Range? J Arthroplasty 2015 ;30:315-9

Δείτε ολόκληρο το άρθρο

Ο κίνδυνος αιμορραγίας από την απιξαμπάνη σε ασθενείς με ήπια και μέτρια έως σοβαρή νεφρική ανεπάρκεια είναι ίδιος ή και μικρότερος από τη συμβατική θεραπεία.

Πρόκειται για μια συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση για την αξιολόγηση του κινδύνου αιμορραγίας σε ασθενείς με νεφρική δυσλειτουργία που λαμβάνουν απιξαμπάνη, λόγω κολπικής μαρμαρυγής ή για προφύλαξη φλεβοθρόμβωσης.

Συμπεριλήφθηκαν φάσης ΙΙΙ τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές οι οποίες συνέκριναν την απιξαμπάνη με τη συμβατική αγωγή (ανταγωνιστής της βιταμίνης Κ και / ή βαρφαρίνη, χαμηλού μοριακού βάρους ηπαρίνη, ασπιρίνη και εικονικό φάρμακο). Ορίσθηκε η ήπια νεφρική δυσλειτουργία ως κάθαρση κρεατινίνης 50-80 ml / min και τη μέτρια έως σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία ως κάθαρση κρεατινίνης <50 ml / min.

Σε 6 μελέτες στις οποίες συμμετείχαν 40.145 ασθενείς, ο κίνδυνος αιμορραγίας με την απιξαμπάνη σε ασθενείς με ήπια νεφρική δυσλειτουργία ήταν σημαντικά μικρότερος (HR 0,80; 95% CI, 0,66-0,96, Ι2=13%) σε σύγκριση με τα συμβατικά αντιπηκτικά. Σε ασθενείς με μέτρια έως σοβαρή νεφρική ανεπάρκεια, ο κίνδυνος αιμορραγίας ήταν παρόμοιος μεταξύ των φαρμάκων (HR 1,01; 95% CI 0,49-2,10, Ι2=72%).

Συμπερασματικά, σε σύγκριση με τη συμβατική αγωγή, ο κίνδυνος αιμορραγίας της απιξαμπάνης σε ασθενείς με ήπια και μέτρια έως σοβαρή νεφρική ανεπάρκεια είναι χαμηλότερος και παρόμοιος, αντίστοιχα.

Bonaca MP et al. Coronary stent thrombosis with vorapaxar versus placebo: results from the TRA 2° P-TIMI 50 trial. J Am Coll Cardiol 2014;64:2309-17

Δείτε ολόκληρο το άρθρο:

Η βραχυπρόθεσμη DAPT (<12μήνες) μετά από PCI με DES μειώνει τις αιμορραγίες, χωρίς να αυξάνει τις θρομβωτικές επιπλοκές.

Πρόκειται για μία μεταανάλυση τυχαιοποιημένων μελετών που είχε ως σκοπό να αξιολογήσει τα οφέλη και τους κινδύνους της βραχυπρόθεσμης (<12μήνες) ή της παρατεταμένης (>12 μήνες) διπλής αντιαιμοπεταλιακής θεραπείας (DAPT) έναντι της καθιερωμένης θεραπείας των 12 μηνών, μετά από PCI με DES.

Στη μετα-ανάλυση συμπεριλήφθηκαν 10 τυχαιοποιημένες μελέτες (n=32.287). Σε σύγκριση με τους 12 μήνες DAPT, μια βραχυπρόθεσμη διάρκεια της θεραπείας συσχετίστηκε με σημαντική μείωση στις μείζονες αιμορραγίες (OR 0,58; 95% CI, 0,36-0,92, p=0,02) χωρίς σημαντικές διαφορές στα ισχαιμικά ή θρομβωτικά συμβάντα. Η παρατεταμένη έναντι της 12μηνης DAPT μείωσε σημαντικά τις πιθανότητες του εμφράγματος του μυοκαρδίου (0,53 (0,42-0,66), p<0,001) και της θρόμβωσης του stent (0,33 (0,21-0,51), p<0,001), αλλά αύξησε τις μείζονες αιμορραγίες (1,62 (1,26–2,09), p<0,001). Επίσης αυξήθηκαν σημαντικά οι θάνατοι από κάθε αίτιο, αλλά όχι από καρδιαγγειακά αίτια (1,30 (1,02-1,66), p=0,03).

Σε σύγκριση με την καθιερωμένη 12μηνη DAPT μετά από DES, η βραχυπρόθεσμη DAPT (<12 μήνες) μείωσε τις αιμορραγίες χωρίς εμφανή αύξηση στις ισχαιμικές επιπλοκές, και θα μπορούσε να εφαρμοσθεί στους περισσότερους ασθενείς. Σε επιλεγμένους ασθενείς με χαμηλό κίνδυνο αιμορραγίας και πολύ υψηλό ισχαιμικό κίνδυνο, θα μπορούσε να επεκταθεί η DAPT πέραν των 12 μηνών.

Οι συγγραφείς καταλήγουν ότι η αύξηση των θανάτων από κάθε αίτιο, αλλά όχι από καρδιαγγειακά αίτια λόγω παρατεταμένης DAPT απαιτεί περαιτέρω διερεύνηση.

Navarese EP et al. Optimal duration of dual antiplatelet therapy after percutaneous coronary intervention with drug eluting stents: meta-analysis of randomised controlled trials. BMJ 2015;350:h1618

Δείτε ολόκληρο το άρθρο

Ο κίνδυνος γαστρεντερικής αιμορραγίας που σχετίζεται με τα νέα από του στόματος αντιπηκτικά είναι παρόμοιος με αυτόν της βαρφαρίνης.

Σκοπός αυτής της αναδρομικής μελέτης ήταν ο προσδιορισμός του πραγματικού κινδύνου γαστρεντερικής αιμορραγίας που σχετίζεται με τη χρήση των νέων από το στόματος αντιπηκτικών, νταμπιγκατράνης και ριβαροξαμπάνης σε σύγκριση με τη βαρφαρίνη σε ασθενείς με ή χωρίς κολπική μαρμαρυγή.

Η συχνότητα εμφάνισης της γαστρεντερικής αιμορραγίας που σχετιζόταν με την νταμπιγκατράνη ήταν 2,29 (95% CI, 1,88-2,79) ανά 100 ανθρωπο-έτη και αυτή που σχετιζόταν με τη βαρφαρίνη ήταν 2,87 (2,41-3,41) ανά 100 ανθρωπο-έτη σε ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή. Σε ασθενείς χωρίς κολπική μαρμαρυγή, η συχνότητα των γαστρεντερικών αιμορραγιών ήταν 4,10 (2,47-6,80) ανά 100 ανθρωπο-έτη για την νταμπιγκατράνη και 3,71 (2,16-6,40) ανά 100 ανθρωπο-έτη για τη βαρφαρίνη. Με τη ριβαροξαμπάνη, 2,84 (2,30-3,52) αιμορραγικά συμβάντα ανά 100 ανθρωπο-έτη εμφανίστηκαν σε ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή (βαρφαρίνη 3,06 (2,49 σε 3,77) / 100 ανθρωπο-έτη) και 1,66 (1,23–2,24) / 100 ανθρωπο-έτη σε ασθενείς χωρίς κολπική μαρμαρυγή (βαρφαρίνη 1,57 (1,25-1,99) / 100 ανθρωπο-έτη). Στο propensity score matched στατιστικό μοντέλο ανάλυσης ο κίνδυνος αιμορραγίας του γαστρεντερικού σωλήνα με τα νέα από του στόματος αντιπηκτικά ήταν παρόμοιος με εκείνον με τη βαρφαρίνη σε ασθενείς κολπική μαρμαρυγή [νταμπιγκατράνη έναντι βαρφαρίνης, HR 0,79 (0,61-1,03), ριβαροξαμπάνη έναντι βαρφαρίνης, 0,93 (0,69-1,25)] και σε ασθενείς χωρίς κολπική μαρμαρυγή [νταμπιγκατράνη έναντι βαρφαρίνης, HR 1,14 (0,54-2,39), ριβαροξαμπάνη έναντι βαρφαρίνης, 0,89 (0,60-1,32)]. Ο κίνδυνος γαστρεντερικής αιμορραγίας αυξήθηκε μετά την ηλικία των 65 ετών, ενώ μετά την ηλικία των 76 ετών, ο κίνδυνος ήταν μεγαλύτερος σε ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή που λαμβάνουν νταμπιγκατράνη σε σύγκριση με τη βαρφαρίνη [HR 2,49 (1,61-3,83)] και σε ασθενείς με ή χωρίς κολπική μαρμαρυγή που λαμβάνουν ριβαροξαμπάνη [HR 2,91 (1,65 για 4,81) και 4,58 (2,40-8,72), αντίστοιχα].

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης, ο κίνδυνος γαστρεντερικής αιμορραγίας που σχετίζεται με τα νέα από του στόματος αντιπηκτικά ήταν παρόμοιο με αυτόν της βαρφαρίνης. Ιδιαίτερη προσοχή θα πρέπει να δίνεται κατά τη συνταγογράφηση των νέων από του στόματος αντιπηκτικών σε ηλικιωμένα άτομα, ιδιαίτερα άνω των 75 ετών.

Abraham NS et al. Comparative risk of gastrointestinal bleeding with dabigatran, rivaroxaban, and warfarin: population based cohort study. BMJ 2015;350:h1857

Δείτε ολόκληρο το άρθρο

Η διπλή αντιαιμοπεταλιακή αγωγή μπορεί να μειώσει τα ποσοστά των καρδιαγγειακών συμβάντων και του θανάτου σε ασθενείς με συμπτωματική περιφερική αρτηριακή νόσο.

Η συγκεκριμένη μελέτη διεξήχθη για να προσδιοριστεί εάν υπάρχει πρόσθετο όφελος από τη διπλή αντιαιμοπεταλιακή θεραπεία (DAPT) με ασπιρίνη και κλοπιδογρέλη σε σύγκριση με τη μονοθεραπεία με ασπιρίνη (ASA ) σε ασθενείς με συμπτωματική περιφερική αρτηριακή νόσο. Πρόκειται για μια μελέτη παρατήρησης που συμπεριέλαβε 629 ασθενείς με διαλείπουσα χωλότητα ή κρίσιμη ισχαιμία των άκρων.

Τριακόσιοι σαράντα οκτώ ασθενείς έλαβαν DAPT και 281 ASA ως μονοθεραπεία. Κατά τη διάρκεια των 3 χρόνων της παρακολούθησης, 50 συμβάντα (20%) σημειώθηκαν στην ομάδα της DAPT vs 59 (29%) στην ομάδα της ASA. Η DAPT σχετίστηκε με μειωμένο κίνδυνο μειζόνων καρδιαγγειακών συμβάντων (adjusted HR 0,65; 95% CI, 0,44-0,96) και συνολικής θνησιμότητας (adjusted HR 0,55; 95% CI, 0,35-0,89), ενώ δε βρέθηκε συσχέτιση μεταξύ DAPT και κινδύνου σοβαρού ακρωτηριασμού (adjusted HR 0,69; 95% CI, 0,37-1,29). Σε μια υποομάδα 94 ασθενών οι οποίοι υποβλήθηκαν σε point-of-care μελέτη λειτουργικότητας των αιμοπεταλίων τους, το 21% είχε μειωμένη απόκριση στην ασπιρίνη και το 55% είχε μειωμένη απόκριση στην κλοπιδογρέλη. Παρόλα αυτά, δε βρέθηκε συσχέτιση μεταξύ της μειωμένης απόκρισης και των ανεπιθύμητων συμβάντων στον πρώτο χρόνο της παρακολούθησης.

Armstrong EJ et al. Association of dual-antiplatelet therapy with reduced major adverse cardiovascular events in patients with symptomatic peripheral arterial disease. J Vasc Surg 2015 Apr 8 [Epub ahead of print]

Δείτε ολόκληρο το άρθρο

Η θρομβεκτομή σε συνδυασμό με τη θρομβόλυση βελτιώνει τη μακροπρόθεσμη λειτουργική κατάσταση σε ασθενείς με οξύ ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο λόγω αποφράξης στην εγγύς πρόσθια ενδοκρανιακή κυκλοφορία.

Στη μελέτη SWIFT PRIME (Solitaire with the Intention for Thrombectomy as Primary Endovascular Treatment) επιλέχθηκαν τυχαία ασθενείς με εγκεφαλικό επεισόδιο, λόγω απόφραξης στο εγγύς τμήμα της πρόσθιας ενδοκρανιακής κυκλοφορίας, που ελάμβαναν ή είχαν λάβει ενδοφλέβιο ενεργοποιητή πλασμινογόνου ιστού (t-PA) να συνεχίσουν τη χορήγηση του t-PA μόνο (ομάδα ελέγχου) ή να υποβληθούν σε ενδαγγειακή θρομβεκτομή με τη χρήση ενός stent retriever εντός 6 ωρών από την έναρξη των συμπτωμάτων (ομάδα παρέμβασης). Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο της μελέτης ήταν η σοβαρότητα της συνολικής αναπηρίας στις 90 ημέρες, όπως εκτιμήθηκε από την τροποποιημένη κλίμακα Rankin [με βαθμολογίες που κυμαίνονται από 0 (καθόλου συμπτώματα) έως 6 (θάνατος)].

Η μελέτη διακόπηκε πρόωρα λόγω της επίτευξης αποτελεσματικότητας. Συμμετείχαν 39 κέντρα και τυχαιοποιήθηκαν 196 ασθενείς. Στην ομάδα παρέμβασης, το ποσοστό της ουσιαστικής επαναιμάτωσης στο τέλος της διαδικασίας ήταν 88%.Η θρομβεκτομή σε συνδυασμό με τη χορήγηση ενδοφλεβίου t-PA μείωσε την αναπηρία στις 90 ημέρες σε όλο το εύρος των βαθμολογιών στην τροποποιημένη κλίμακα Rankin (p<0,001). Ο βαθμός της λειτουργικής ανεξαρτησίας (βαθμολογία τροποποιημένης κλίμακας Rankin, 0-2) ήταν υψηλότερος στην ομάδα παρέμβασης συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου (60% έναντι 35%, p<0,001). Δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των ομάδων στη θνητότητα των 90 ημερών (9% έναντι 12%, p=0,50) ή στη συμπτωματική ενδοκρανιακή αιμορραγία (0% έναντι 3%, p=0,12).

Saver JL et al. Stent-retriever thrombectomy after intravenous t-PA vs. t-PA alone in stroke. N Engl J Med 2015;372:2285-95

Δείτε ολόκληρο το άρθρο

Η μειωμένη νεφρική λειτουργία σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο μείζονος αιμορραγίας σε ηλικιωμένους ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή που ξεκινούν θεραπεία με βαρφαρίνη.

Πρόκειται για μια αναδρομική μελέτη που είχε ως σκοπό να συσχετίσει τα ποσοστά της μείζονος αιμορραγίας με το επίπεδο της νεφρικής λειτουργίας σε 12.403 ενήλικες με κολπική μαρμαρυγή≥66 ετών που αρχίζουν θεραπεία με βαρφαρίνη. Οι συμμετέχοντες ταξινομήθηκαν με βάση τον εκτιμώμενο ρυθμό σπειραματικής διήθησης (eGFR): ≥90, 60-89, 45-59, 30-44, 15-29, <15 ml / min / 1,73m2 που υπολογίσθηκε κατά την έναρξη της μελέτης. ΟΙ ασθενείς με νεφρική νόσο τελικού σταδίου (αιμοκάθαρση ή νεφρική μεταμόσχευση) αποκλείσθηκαν από τη μελέτη. Τα κύρια καταληκτικά σημεία ήταν εισαγωγή στο νοσοκομείο ή επίσκεψη στο τμήμα επειγόντων περιστατικών, λόγω μείζονος αιμορραγίας (ενδοκρανιακή, ανώτερου και κατώτερου γαστρεντερικού ή άλλη).

Το 45% των συμμετεχόντων είχε eGFR <60 ml / min / 1,73m2 και το 11,6% παρουσίασε μείζον αιμορραγικό επεισόδιο κατά τη διάρκεια μιας διάμεσης παρακολούθησης 2,1 χρόνων. Κατά τη διάρκεια των πρώτων 30 ημερών της θεραπείας με βαρφαρίνη, τα μη προσαρμοσμένα και τα προσαρμοσμένα ποσοστά μείζονος αιμορραγίας ήταν υψηλότερα σε ασθενείς με μικρότερο eGFR (p<0,001 και 0,001, αντίστοιχα). Τα προσαρμοσμένα ποσοστά αιμορραγίας ανά 100 ανθρωπο-έτη ήταν 63,4 (95% CI 24,9-161,6) σε συμμετέχοντες με eGFR <15 ml / min / 1,73m2 σε σύγκριση με 6,1 (1,9-19,4) σε εκείνους με eGFR>90 ml / min / 1,73m2 (10,3, 95% CI 2,3-45,5). Παρόμοιες συσχετίσεις παρατηρήθηκαν και σε >30 ημέρες από την έναρξη της βαρφαρίνης, αν και ήταν λιγότερες ισχυρές.

Σε όλες τις κατηγορίες eGFR, τα ποσοστά μείζονος αιμορραγίας ήταν σταθερά υψηλότερα κατά τη διάρκεια των πρώτων 30 ημερών της θεραπείας με βαρφαρίνη σε σύγκριση με το υπόλοιπο της παρακολούθησης. Η αύξηση στα ποσοστά μείζονος αιμορραγίας οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό σε αιμορραγίες από το γαστρεντερικό (3,5-φορές μεγαλύτερη σε eGFR <15 ml / min / 1,73m2 σε σύγκριση με >=90 ml / min / 1,73m2). Η επιδείνωση της νεφρικής λειτουργίας δεν αύξησε την ενδοκρανιακή αιμορραγία.

Τα αποτελέσματά της μελέτης υποστηρίζουν την ανάγκη για προσεκτική εξέταση του κινδύνου αιμορραγίας σε σχέση με τη λειτουργία των νεφρών κατά την αξιολόγηση της σχέσης κινδύνου-οφέλους της θεραπείας με βαρφαρίνη σε άτομα με χρόνια νεφρική νόσο και κολπική μαρμαρυγή, ιδιαίτερα κατά τις πρώτες 30 ημέρες της θεραπείας.

Jun M et al. The association between kidney function and major bleeding in older adults with atrial fibrillation starting warfarin treatment: population based observational study. BMJ 2015;350:h246

Δείτε ολόκληρο το άρθρο

Για περισσότερα άρθρα πατείστε εδώ
Αυτό το μήνυμα πληρεί τις προϋποθέσεις της Ευρωπαϊκής νομοθεσίας περί διαφημιστικών μηνυμάτων, καθώς φέρει τα πλήρη στοιχεία του αποστολέα ευκρινώς και δίνει στον παραλήπτη τη δυνατότητα διαγραφής (Directiva 2002/31/CE του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου). Εάν είσαστε σε αυτή τη λίστα κατά λάθος ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο θέλετε να διαγραφεί το e-mail σας από αυτή τη λίστα παραληπτών ενημερώστε μας. Για να διαγραφείτε από αυτήν την λίστα παρακαλώ πατήστε εδώ.