Ι.Μ.Ε.Θ.Α.
Ινστιτούτο Μελέτης και Εκπαίδευσης στη Θρόμβωση και την Αντιθρομβωτική αγωγή
Newsletter Ιούλιος 2016
Το συγκεκριμένο email περιέχει γραφικά. Αν δεν μπορείτε να τα δείτε, πατήστε εδώ.
Προσεχείς επιστημονικές εκδηλώσεις του Ι.Μ.Ε.Θ.Α.
4ο Πανελλήνιο Συνέδριο ΙΜΕΘΑ
Ινστιτούτο Μελέτης και Εκπαίδευσης στη Θρόμβωση και την Αντιθρομβωτική Αγωγή.
Ημερομηνίες:
22–24 Σεπτεμβρίου 2016
Τόπος:
ΑΙΓΛΗ ΖΑΠΠΕΙΟΥ, Αθήνα
Website: www.imetha.gr
4ο Χειμερινό Σχολείο:
Διαχείριση και Αντιμετώπιση Επιπλοκών Αντιθρομβωτικών Φαρμάκων.
Ημερομηνίες:
4–6 Νοεμβρίου 2016
Τόπος:
Ξενοδοχείο Xenia Portaria, Πορταριά
Website: www.imetha.gr
Νέα
Δημοσιεύθηκαν από την Ευρωπαϊκή Καρδιολογική Εταιρεία οι ανανεωμένες κατευθυντήριες οδηγίες για την αντιθρομβωτική αγωγή σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια, με ή χωρίς κολπική μαρμαρυγή. Δείτε περισσότερα
Επίκαιρα άρθρα
Επιμέλεια: Δρ. Καλλιρρόη Καλαντζή
Η τικαγρελόρη μειώνει τα ισχαιμικά συμβάντα σε ασθενείς με Περιφερική Αρτηριακή Νόσο

Αυτή η μελέτη αξιολόγησε την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια της τικαγρελόρης σε μειζόνα καρδιαγγειακά συμβάντα και σημαντικές ανεπιθύμητες ενέργειες των άκρων σε ασθενείς με περιφερική αρτηριακή νόσο (ΠΑΝ) και ιστορικό οξέος εμφράγματος του μυοκαρδίου (ΟΕΜ).

21.162 ασθενείς της μελέτης PEGASUS-TIMI 54 (Prevention of Cardiovascular Events in Patients With Prior Heart Attack Using Ticagrelor Compared to Placebo on a Background of Aspirin—Thrombolysis In Myocardial Infarction 54) με ιστορικό ΟΕΜ (1-3 ετών), υπό χαμηλή δόση ασπιρίνης τυχαιοποιήθηκαν σε τικαγρελόρη 90 mg δύο φορές ημερησίως, τικαγρελόρη 60 mg δύο φορές ημερησίως, ή εικονικό φάρμακο. Το ιστορικό ΠΑΝ καταγραφόταν στην αρχή της μελέτης. Κατά την παρακολούθηση καταγράφηκαν περιστατικά σοβαρών ανεπιθύμητων καρδιαγγειακών συμβαμάτων (MACE) (θάνατος από καρδιαγγειακά αίτια, ΟΕΜ, ή εγκεφαλικό επεισόδιο) και οι σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες των άκρων (MALE) (οξεία ισχαιμία άκρων ή περιφερική επαναγγείωση λόγω ισχαιμίας).

Συνολικά 1.143 ασθενείς (5%) είχαν γνωστή ΠΑΝ. Στο σκέλος του εικονικού φαρμάκου, τα άτομα με ΠΑΝ (n=404) είχαν υψηλότερα ποσοστά MACE στα 3 έτη από εκείνους χωρίς ΠΑΝ (n=6663), (19,3% έναντι 8,4%; p <0,001) και τα υψηλότερα ποσοστά οξείας ισχαιμίας των άκρων (1,0% έναντι 0,1%) και περιφερικών επεμβάσεων επαναγγείωσης (9,15% έναντι 0,46%). Ενώ η μείωση του σχετικού κινδύνου των MACE με τικαγρελόρη ήταν σταθερή, ανεξάρτητα από την ΠΑΝ, οι ασθενείς με ΠΑΝ είχαν μεγαλύτερη μείωση του απόλυτου κινδύνου κατά 4,1%, λόγω του υψηλότερου απόλυτου κινδύνου τους. Η δόση των 60 mg είχε ιδιαίτερα ευνοϊκά αποτελέσματα για τη θνητότητα από καρδιαγγειακά και όλα τα αίτια. Η τικαγρελόρη μείωσε τον κίνδυνο MALE (HR, 0,65; 95% CI, 0,44-0,95; p=0,026).

Συμπερασματικά, μεταξύ σταθερών ασθενών με προηγούμενο ΟΕΜ, εκείνοι με ταυτόχρονη ΠΑΝ έχουν αυξημένο ισχαιμικό κίνδυνο. Σε αυτούς τους ασθενείς, η τικαγρελόρη μείωσε τα MACE, με μια μεγάλη μείωση του απόλυτου κινδύνου, καθώς και τα MALE.

Bonaca MP et al. Ticagrelor for Prevention of Ischemic Events After Myocardial Infarction in Patients With Peripheral Artery Disease. J Am Coll Cardiol 2016;67:2719-28.

Δείτε ολόκληρο το άρθρο

Η τικαγρελόρη δεν είναι πιο αποτελεσματική από την ασπιρίνη για την πρόληψη υποτροπής αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου και καρδιαγγειακών επεισοδίων σε ασθενείς με οξεία εγκεφαλική ισχαιμία

Πρόκειται για μια πολυκεντρική μελέτη (674 κέντρα σε 33 χώρες) στην οποία 13.199 ασθενείς με μη σοβαρό ισχαιμικό αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο (ΑΕΕ) ή υψηλού κινδύνου παροδικό ισχαιμικό επεισόδιο (ΤΙΑ) που δεν είχαν λάβει ενδοφλέβια ή ενδοαρτηριακή θρομβόλυση και δεν θεωρήθηκαν ότι είχαν καρδιοεμβολικό εγκεφαλικό επεισόδιο τυχαιοποιήθηκαν εντός 24 ωρών μετά την έναρξη των συμπτωμάτων, σε αναλογία 1: 1, να λάβουν τικαγρελόρη (δόση εφόδου 180 mg την πρώτη ημέρα και ακολούθως 90 mg δύο φορές ημερησίως από τη δεύτερη έως της ενενηκοστή ημέρα) ή ασπιρίνη (δόση εφόδου 300 mg την πρώτη ημέρα και ακολούθως 1000 mg δύο φορές ημερησίως από τη δεύτερη έως την ενενηκοστή ημέρα). Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο της μελέτης ήταν ο χρόνος μέχρι την εμφάνιση ΑΕΕ, εμφράγματος του μυοκαρδίου ή θανάτου μέσα σε 90 ημέρες.

Κατά τη διάρκεια των 90 ημερών της θεραπείας, το πρωτεύον τελικό σημείο της μελέτης παρατηρήθηκε σε 442 από τους 6.589 ασθενείς (6,7%) που έλαβαν θεραπεία με τικαγρελόρη έναντι 497 από τους 6.610 ασθενείς (7,5%) που έλαβαν αγωγή με ασπιρίνη (hazard ratio HR, 0,89, 95% CI, 0,78-1,01;p=0,07). Ισχαιμικό ΑΕΕ συνέβη σε 385 ασθενείς (5,8%) που έλαβαν θεραπεία με τικαγρελόρη και σε 441 ασθενείς (6,7%) που έλαβαν θεραπεία με ασπιρίνη (HR, 0,87, 95% CI, 0,76-1,00). Μείζων αιμορραγία παρουσιάστηκε στο 0,5% των ασθενών που έλαβαν θεραπεία με τικαγρελόρη και στο 0,6% των ασθενών που έλαβαν θεραπεία με ασπιρίνη, ενδοκρανιακή αιμορραγία σε 0,2% και 0,3%, αντίστοιχα και θανατηφόρα αιμορραγία σε 0,1% και 0,1% αντίστοιχα, επίσης.

Οι συγγραφείς καταλήγουν ότι η τικαγρελόρη δεν είναι ανώτερη από την ασπιρίνη στη μείωση της συχνότητας του εγκεφαλικού επεισοδίου, του εμφράγματος του μυοκαρδίου ή του θανάτου στις 90 ημέρες μετά από οξύ ΑΕΕ ή ΤΙΑ.

Johnston SC et al. Ticagrelor versus Aspirin in Acute Stroke or Transient Ischemic Attack. N Engl J Med 2016;375:35-43.

Δείτε ολόκληρο το άρθρο

Η αντιθρομβωτική θεραπεία σε ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή την εποχή πριν την εμφάνιση των DOACs: GLORIA-AF registry.

Η GLORIA-AF (the Global Registry on Long-Term Oral Antithrombotic Treatment in Patients with Atrial Fibrillation) είναι ένα προοπτικό, παγκόσμιο registry που περιγράφει την επιλογή της αντιθρομβωτικής θεραπείας σε νεοδιαγνωσθέντες ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή ΚΜ που διατρέχουν κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου. Αποτελείται από τρεις φάσεις: Φάση Ι, πριν από την εισαγωγή των DOACs στην κλινική πρακτική, Φάση ΙΙ, κατά τη διάρκεια της εισαγωγής της νταμπιγκατράνης, το πρώτο DOAC, και Φάση III, όταν πια τα DOACs έχουν καθιερωθεί στην κλινική πρακτική.

Στη Φάση Ι, 1.063 ασθενείς ήταν κατάλληλοι από τους 1100 που συμμετείχαν συνολικά στη μελέτη (54,3% άνδρες, μέση ηλικία 70 έτη). Οι ασθενείς προέρχονταν από την Κίνα (67,1%), την Ευρώπη (ΕΕ 27,4%), και τη Μέση Ανατολή (ΜΑ 5,6%). Η πλειονότητα των ασθενών που χρησιμοποιούσαν ανταγωνιστές βιταμίνης Κ (ΑΒΚ) είχαν υψηλό κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου (CHA2DS2-Vasc ≥ 2:86,5%). Το 13,5% των ασθενών είχαν μέτριο κίνδυνο (CHA2DS2-Vasc=1). Οι ασθενείς με εμμένουσα / μόνιμη ΚΜ χρησιμοποιούσαν συχνότερα ΑΒΚ (47,7%) σε σχέση με εκείνους με παροξυσμική ΚΜ (23,9%). Οι περισσότεροι ασθενείς στην Κίνα λάμβαναν θεραπεία με αντιαιμοπεταλιακούς παράγοντες (53,7%) έναντι 27,1% στην ΕΕ και 28,8% στη ΜΑ. Στην Κίνα, το 25,9% των ασθενών δε χρησιμοποιούσαν αντιθρομβωτική θεραπεία, έναντι 8,6% στην ΕΕ και 8,5% στην MA.

H Φάση Ι της GLORIA-AF δείχνει ότι οι ΑΒΚ χρησιμοποιήθηκαν κυρίως σε ασθενείς με εμμένουσα / μόνιμη (έναντι παροξυσμικής) ΚΜ και σε άτομα με υψηλό κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου. Επιπλέον, υπήρχαν σημαντικές γεωγραφικές διαφορές στη χρήση της θεραπείας με ΑΒΚ στην εποχή πριν από τη διαθεσιμότητα των DOACs, συμπεριλαμβανομένης μιας πολύ μικρότερης χρήσης VKAs στην Κίνα, όπου οι περισσότεροι ασθενείς είτε έλαβαν αντιαιμοπεταλιακούς παράγοντες ή καθόλου αντιθρομβωτική θεραπεία.

Huisman MV et al. Antithrombotic therapy use in patients with atrial fibrillation before the era of non-vitamin K antagonist oral anticoagulants: the Global Registry on Long-Term Oral Antithrombotic Treatment in Patients with Atrial Fibrillation (GLORIA-AF) Phase I cohort. Europace 2016 Jun 21. [Epub ahead of print].

Δείτε ολόκληρο το άρθρο

Ένας στους 3 ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή λαμβάνουν ασπιρίνη ως αντιθρομβωτική αγωγή.

Οι ερευνητές της μελέτης εντόπισαν 2 ομάδες εξωτερικών ασθενών με ΚΜ ενδιάμεσου έως υψηλού θρομβοεμβολικού κινδύνου (CHADS2 score >=2 και CHA2DS2-VASc >=2) οι οποίοι συμμετείχαν στο PINNACLE (Practice Innovation and Clinical Excellence) registry μεταξύ 2008 και 2012. Στη συνέχεια διερεύνησαν τον επιπολασμό της χορήγησης ασπιρίνης και μόνο σε σχέση με την από του στόματος αντιπηκτική θεραπεία σε ασθενείς με ΚΜ που διατρέχουν κίνδυνο για εγκεφαλικό επεισόδιο στην καθημερινή ιατρική πρακτική.

Από τους 210.380 ασθενείς με CHADS2 score ≥2 υπό αντιθρομβωτική θεραπεία, 80.371 (38,2%) υποβλήθηκαν σε θεραπεία με ασπιρίνη μόνο, και 130.009 (61,8%) υποβλήθηκαν σε θεραπεία με βαρφαρίνη ή DOACs. Στην ομάδα των 294.642 ασθενών με CHA2DS2-Vasc ≥2, οι 118.398 (40,2%) έλαβαν θεραπεία με ασπιρίνη μόνη, και οι 176.244 (59,8%) βαρφαρίνη ή DOACs. Μετά την πολυπαραγοντική ανάλυση, η υπέρταση, η δυσλιπιδαιμία, η στεφανιαία νόσος, το ιστορικό εμφράγματος του μυοκαρδίου, η ασταθής και η σταθερή στηθάγχη, το πρόσφατο CABG και η περιφερική αρτηριακή νόσος σχετίζονται με τη συνταγογράφηση της ασπιρίνης ως μονοθεραπεία, ενώ το αντρικό φύλο, ο υψηλότερος δείκτης μάζας σώματος, το ιστορικό εγκεφαλικού επεισοδίου / παροδικού ισχαιμικού επεισοδίου και συστηματικής εμβολής και η συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια συνδέονται με την πιο συχνή συνταγογράφηση της ΟΑΚ.

Σε έναν μεγάλο πραγματικό πληθυσμό ασθενών με κολπική μαρμαρυγή με μέτριο έως υψηλό κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου που αντλήθηκε από καρδιολογικά εξωτερικά ιατρεία, περισσότεροι από 1 στους 3 υποβλήθηκαν σε θεραπεία με ασπιρίνη μόνο χωρίς από του στόματος αντιπηκτική θεραπεία. Ειδικά χαρακτηριστικά των ασθενών προέβλεψαν τη συνταγογράφηση ασπιρίνης σε σχέση με την από του στόματος αντιπηκτική θεραπεία.

Hsu JC et al. Aspirin Instead of Oral Anticoagulant Prescription in Atrial Fibrillation Patients at Risk for Stroke. J Am Coll Cardiol 2016;67:2913-23.

Δείτε ολόκληρο το άρθρο

Σε ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή και πολυφαρμακία, η απιξαμπάνη είναι πιο αποτελεσματική από τη βαρφαρίνη και εξίσου ασφαλής.

Πρόκειται για μία post hoc ανάλυση των αποτελεσμάτων της μελέτης ARISTOTLE (apixaban for reduction in stroke and other thromboembolic events in atrial fibrillation) με σκοπό να προσδιορίσει αν το αποτέλεσμα της θεραπείας με απιξαμπάνη έναντι της βαρφαρίνης διαφέρει ανάλογα με την αύξηση του αριθμού των συγχορηγούμενων φαρμάκων που χρησιμοποιούνται από τους ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή.

Στη μελέτη ARISTOTLE οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν να λάβουν 5 mg απιξαμπάνης δύο φορές ημερησίως (n=9120) ή βαρφαρίνη (στόχος INR 2,0-3,0; n=9.081). Στην post hoc ανάλυση, οι ασθενείς χωρίστηκαν σε ομάδες ανάλογα με τον αριθμό των συγχορηγούμενων φαρμάκων στο baseline (0-5, 6-8, ≥9 φάρμακα) με διάμεση παρακολούθηση 1,8 ετών.

Κάθε ασθενής χρησιμοποίησε τουλάχιστον έξι φάρμακα. Πολυφαρμακία (≥5 φάρμακα) παρατηρήθηκε σε 13.932 (76,5%) ασθενείς. Μεγαλύτερος αριθμός συγχορηγούμενων φαρμάκων παρατηρήθηκε στους ηλικιωμένους ασθενείς, στις γυναίκες, και στους ασθενείς των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο αριθμός των συννοσηροτήτων αυξήθηκε μεταξύ των ομάδων αναλογικά με την αύξηση του αριθμού των φαρμάκων (0-5, 6-8, ≥9 φάρμακα), όπως και μεταξύ των ασθενών που έλαβαν θεραπεία με φάρμακα που αλληλεπιδρούν με τη βαρφαρίνη ή την απιξαμπάνη. Η θνητότητα αυξήθηκε επίσης σημαντικά με την αύξηση του αριθμό των φαρμάκων (p<0,001), όπως και τα ποσοστά εγκεφαλικού επεισοδίου ή συστηματικής εμβολής (1,29, 1,48, και 1,57 ανά 100 έτη ασθενών, για 0-5, 6-8, και ≥9 φάρμακα, αντίστοιχα) και μείζονος αιμορραγίας (1,91, 2,46 και 3,88 ανά 100 έτη ασθενών, αντίστοιχα). Παρατηρήθηκε μείωση του σχετικού κινδύνου εγκεφαλικού επεισοδίου ή συστηματικής εμβολής για την απιξαμπάνη έναντι της βαρφαρίνης, ανεξάρτητα από τον αριθμό των συγχορηγούμενων φαρμάκων (p =0,82) και μία μικρότερη μείωση της μείζονος αιμορραγίας με την απιξαμπάνη έναντι της βαρφαρίνης με την αύξηση του αριθμού των συγχορηγούμενων φαρμάκων (p=0,017). Οι ασθενείς με αλληλεπιδρώντα φάρμακα με τη βαρφαρίνη ή την απιξαμπάνη είχαν παρόμοια και σταθερά αποτελέσματα για την απιξαμπάνη έναντι της βαρφαρίνης.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της ανάλυσης, τα τρία τέταρτα των ασθενών της μελέτης ARISTOTLE είχαν πολυφαρμακία. Αυτή η υποομάδα είχε αυξημένη συννοσηρότητα, περισσότερα αλληλοεπιδρώντα φάρμακα, αυξημένη θνητότητα, και υψηλότερα ποσοστά θρομβοεμβολικών επεισοδίων και αιμορραγικών επιπλοκών. Εξετάζοντας μιας πιθανή διαφορετική απόκριση στην αντιπηκτική αγωγή σε ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή και πολυφαρμακία, η απιξαμπάνη ήταν πιο αποτελεσματική από τη βαρφαρίνη, και εξίσου ασφαλής.

Jaspers Focks J et al. Polypharmacy and effects of apixaban versus warfarin in patients with atrial fibrillation: post hoc analysis of the ARISTOTLE trial. BMJ. 2016 Jun 15;353:i2868.

Δείτε ολόκληρο το άρθρο

Η χορήγηση ασπιρίνης άμεσα μετά από παροδικό ΑΕΕ μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης μείζονος εγκεφαλικού επεισοδίου.

Στη μεταανάλυση αυτή συγκεντρώθηκαν τα στοιχεία των ασθενών από όλες τις τυχαιοποιημένες μελέτες της ασπιρίνης έναντι ομάδας ελέγχου στη δευτερογενή πρόληψη μετά από παροδικό ισχαιμικό επεισόδιο (ΤΙΑ) ή ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο (ΑΕΕ). Μελετήθηκαν οι επιδράσεις της ασπιρίνης στον κίνδυνο και τη σοβαρότητα των επαναλαμβανόμενων ΑΕΕ κατά τις ακόλουθες χρονικές περιόδους: λιγότερο από 6 εβδομάδες, 6-12 εβδομάδες και περισσότερο από 12 εβδομάδες μετά την τυχαιοποίηση. Σε μια περαιτέρω ανάλυση συγκεντρώθηκαν δεδομένα από τις μελέτες στις οποίες οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν σε λιγότερο από 48 ώρες μετά το μείζον οξύ ΑΕΕ για να καθοριστεί η πολύ πρώιμη επίδρασης της ασπιρίνης στον κίνδυνο υποτροπιάζοντος ισχαιμικού ΑΕΕ.

Αρχικά αναλύθηκαν 12 μελέτες, στις οποίες μετείχαν 15.778 ασθενείς Η ασπιρίνη μείωσε τον κίνδυνο επαναλαμβανόμενου ισχαιμικού ΑΕΕ τις πρώτες έξι εβδομάδες κατά περίπου 60% [84 από 8452 συμμετέχοντες στην ομάδα της ασπιρίνης είχαν ένα ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο έναντι 175 από τους 7326 (HR 0,42, 95% CI 0,32-0,55; p<0,0001] και το θανατηφόρο ισχαιμικό αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο ή αυτό που αφήνει αναπηρία κατά περίπου 70% [36 από 8452 έναντι 110 από τους 7326 (HR 0,29, 95% CI 0,20-0,42; p<0,0001)], με μεγαλύτερο όφελος σε ασθενείς που εμφανίζουν TIA ή μικρό AEE. Η επίδραση της ασπιρίνης στα πρώιμα υποτροπιάζοντα ισχαιμικά ΑΕΕ οφείλεται εν μέρει στη σημαντική μείωση της σοβαρότητας [OR] 0,42, 95% CI 0,26-0,70, p=0,0007). Αντίθετα, η προσθήκη διπυριδαμόλης στην ασπιρίνη σε σχέση με την ασπιρίνη μόνη της δεν είχε καμία επίδραση στον κίνδυνο ή τη σοβαρότητα των επαναλαμβανόμενων ισχαιμικών αγγειακών εγκεφαλικών επεισοδίων μέσα σε 12 εβδομάδες (OR 0,90, 95% CI 0,65-1,25; p=0,53), αλλά η διπυριδαμόλη μείωσε τον κίνδυνο στη συνέχεια (OR 0,76, 95%CI 0,63-0,92; p=0,005), ιδιαίτερα στα θανατηφόρα ισχαιμικά ΑΕΕ ή σε αυτά που αφήνουν αναπηρία (OR 0,64, 0,49-0,84, p=0,001). Συγκεντρώθηκαν επίσης δεδομένα από 40.531 συμμετέχοντες σε τρεις μελέτες της ασπιρίνης έναντι ομάδας ελέγχου σε μείζονα οξέα ΑΕΕ. Η μείωση του κινδύνου του υποτροπιάζοντος ισχαιμικού ΑΕΕ στις 14 ημέρες ήταν πιο εμφανής σε ασθενείς με λιγότερο σοβαρό αρχικό έλλειμμα και ήταν σημαντική από τη δεύτερη ημέρα μετά την έναρξη της θεραπείας.

Τα ευρήματα των ερευνητών επιβεβαιώνουν ότι η φαρμακευτική θεραπεία μειώνει σημαντικά τον κίνδυνο πρώιμης υποτροπής εγκεφαλικού επεισοδίου μετά από ΤΙΑ και μικρό ΑΕΕ και αναγνωρίζουν την ασπιρίνη ως σημαντική παρέμβαση. Το σημαντικό πρώιμο όφελος από την ασπιρίνη (τις πρώτες 6 εβδομάδες μετά το πρώτο επεισόδιο) απαιτεί, όμως, δημόσια εκπαίδευση για την αυτο-χορήγηση ασπιρίνης μετά από πιθανό ΤΙΑ. Αντίθετα, η προσθήκη διπυριδαμόλης στη θεραπεία με ασπιρίνη δεν προσέφερε κάποιο επιπλέον όφελος.

Rothwell PM et al. Effects of aspirin on risk and severity of early recurrent stroke after transient ischaemic attack and ischaemic stroke: time-course analysis of randomised trials. Lancet. 2016 May 18. [Epub ahead of print].

Δείτε ολόκληρο το άρθρο

Για περισσότερα άρθρα πατήστε εδώ
Αυτό το μήνυμα πληρεί τις προϋποθέσεις της Ευρωπαϊκής νομοθεσίας περί διαφημιστικών μηνυμάτων, καθώς φέρει τα πλήρη στοιχεία του αποστολέα ευκρινώς και δίνει στον παραλήπτη τη δυνατότητα διαγραφής (Directiva 2002/31/CE του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου). Εάν είσαστε σε αυτή τη λίστα κατά λάθος ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο θέλετε να διαγραφεί το e-mail σας από αυτή τη λίστα παραληπτών ενημερώστε μας. Για να διαγραφείτε από αυτήν την λίστα παρακαλώ πατήστε εδώ.